Review: Luc De Vos bespreekt Metallica op Rock Werchter 2014

Heb ik dat nu gedroomd of niet? Hebben zij nu geen enkel bommetje doen ontploffen? Ze hadden wel zwarte ballonnetjes op het einde.

Noem mij een postseksueel maar ik vind dat sexy, zwarte ballonnetjes.

En wat was dat met Kirk? Vroeger zag hij er uit als een Braziliaans voetballertje, nu begint hij steeds meer op Professor Zonnebloem te lijken. Werk aan de winkel, Kirk, er zijn genoeg klinieken in California. Gewoon eens naar de coiffeur gaan kan ook al helpen.

Wat betreft die West-Vlamingen die een nummer moesten aankondigen: was dat echt nodig? Ja, dat was echt nodig, het hield er de vaart en de spanning in. Doe zo voort, jongens!

En hoe zit het met James Hetfield zelf, onze vriend sinds dertig jaren? Ik lees hier in de gazet: 'Telkens wanneer hij een beer ziet, schiet hij die beer dood.' Hij kan geen beren verdragen. Meer zelfs: hij haat beren, we kunnen hier terecht spreken van een vorm van racisme, want James haat het hele berenras: griezelie beren, neusberen, karpatische beren, pandaberen; het kan hem niet schelen, ze moeten eraan. Zijn haat wordt gevoed door het uiterlijk der beren - want beren zijn lelijk - maar ook de dodelijke leegte in hun blik. Beren zijn niet als mensen, ze bezitten geen persoonlijke, geestelijke identiteit. Wanneer beren wakker worden, dan denken ze niet: ik ben een beer. Mensen doen dat wel. Wanneer ik bijvoorbeeld wakker word, dan ik bij mezelf: ik ben een mens. Dat is een hele opgave: een mens zijn. Met dit gegeven, en met de angst voor de dood, worstelt James al heel zijn leven. Hij haat beren, omdat die enkel beer moeten zijn. De beer als een centraal en dwingend symbool van de leegheid, de lelijkheid en de vergankelijkheid. Vandaar zijn morbide lyriek.

Vrolijk en funky it is not. Zo'n concert begint al met die akelige muziek van Mario Macaroni, uit de film 'The bad, the ugly, the completely boring and the bleeding obvious'. Vervolgens is het rammen geblazen met een potje speedmetal aan de hand van classics zoals 'Battery', en 'Master of puppets', 'Welcome Home (Sanitarium)' enzo. Maar James heeft ook een aantal lyrische stukken geschreven zoals 'The unforgiven', alweer telkens met als inhoud: het morbide, de reflectie over de leegte, het eindige. 'The unforgiven' is zelfs zodanig lyrisch dat het bijvoorbeeld ook door Yevgueni, Hannelore Bedert of Bart Peerters gezongen kan worden, mits iemand er eens een krachtige vertaling van zou maken - zo worden ze tenminste gedwongen hun uiterste best te doen, in plaats van er hun broek aan te vegen. Lijkt me trouwens echt iets voor Saskia De Coster.

Bijna niets dan lof dus, behalve dan dat Kirk iets aan zijn uiterlijk moet doen.

Alweer proficiat dus, James, Kirk, Robert en Lars. Tot volgend jaar?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234