Review: Lykke Li (AB)

Ofwel houdt u van Lykke Li en haar, in hartscherven omhulde, popmuziek, ofwel komen 'I Follow Rivers' en haar andere pathosbommen u de strot uit. Wordt het, in dat tweede geval, stilaan geen tijd om uw mening te herzien?

Het was zondagavond, iets over tien, toen 'Sadness Is A Blessing' uit de hemel neerdaalde: Lykke Li smeet voor de laatste keer de deuren van haar hart open, reikte ons haar hand, en begon te zingen: 'Sadness is a blessing / sadness is a pearl / sadness is my boyfriend / oh sadness, I'm your girl'. Het was de laatste song in de rij, maar lang niet de eerste die de Ancienne Belgique van zijn sokken blies.

'Lykke Li was niet goed, Lykke Li was uitstekend'

Vooraf stond de Zweedse singer-songwriter nochtans voor een loodzware opdracht: anderhalf uur lang boeien met een set waarvan ruim de helft uit nieuwe nummers bestaat. Faut le faire. Het heerlijk dromerige 'Never Learn' was zo'n nieuwe - uit 'I Never Learn', Li's derde plaat die pas vanaf volgende week legaal te verkrijgen is. En dat album is, kort samengevat in vier letters, goéd.

Wie wil beklijven, moet zuinig omspringen met pathos, en dat is in het geval van Lykke Li niet evident. 'Jerome' dreigde al vroeg door zijn voorraad bombast te zitten, maar bleef keurig recht. Nieuwelingen 'No Rest For The Wicked' en 'Gunshot' verkochten dan weer een dreun zonder er te veel theatrale kak aan te hangen. Songs, kortom, waarvoor de taalgoden superlatieven hebben uitgevonden.

En omdat schrijven met knikkende knieën en een krop in de keel niet altijd even makkelijk is, hielden we het kort in ons notitieboekje: 'wow' kwam drie keer ('Little Bit', 'Rich Kids Blues', 'Get Some') voor, twee keer ('Just Like A Dream', 'Heart Of Steel') noteerden we 'straf', en 'Hanging High' en 'Never Gonna Love Again' moesten zich tevreden stellen met een magere 'bwa'.

Lykke Li moet het, meer dan van haar stem, van de sfeer hebben. Florence Welch zingt beter, maar is minder bezeten dan de duivel. Het is de somberheid die haar siert, en die trekt ze door naar zowel de inkleding van het podium (donker, obscuur) als haar outfit (niet iedereen kan olifantenpijpen dragen zonder teruggefloten te worden door Abba). En als ze creepy over de planken strompelt, willen we best geloven dat ze écht zo is.

Ze was goed, zo goed zelfs dat we geen moment aan het aftellen waren tot 'I Follow Rivers', dat voorafgegaan werd door het tweeluik 'Love Me Like I'm Not Made of Stone' en 'Sleeping Alone'. 'En van wie is nu de beste versie van dat nummer', vraagt u? Dwaze vraag. Van Lykke Li, tiens.

Even corrigeren: Lykke Li was niet goed, Lykke Li was uitstekend.


Het moment

Het spooky 'Rich Kids Blues' met een geniale flard uit 'Drunk In Love' van Beyoncé. De beste nieuwe nummers? 'Never Learn' en 'No Rest For The Wicked'.


Het publiek

...is nog steeds van zijn melk.


Quote

'I'm just so happy to be playing.' Awel, en wij zijn blij voor u, meiske!


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234