Review: M83 op Pukkelpop 2016 (Marquee)

M83 is vernoemd naar een sterrenstelsel. Goede boel voor een groep die in hun songs vooral op outer space mikt. Nomen is bij M83 in elk geval méér omen dan bij, zeg maar, de drie lelijkaards van Ertebrekers.

M83 is nog steeds in de eerste plaats Anthony Gonzalez, een mediterrane Fransman die nu in Los Angeles onder de beschutting van palmbomen naar hogere sferen zoekt. Samen met een wisselende vriendengroep heeft hij de voorbije vijftien jaar zeven platen gemaakt: daarbij enkele voorzichtig zoekende eerste stappen, minstens één heel onderschatte plaat, een koren-tussen-het-kaf-geval en één plaat die zo'n twee jaar van ons leven perfect samenvat: 'Hurry Up, We're Dreaming' (2011) kwam hier destijds nogal binnen. 'Midnight City' is daarop de tweede song en hun meest tijdloze, en vooral live geschikt materiaal om u de benen van onder het lijf weg te slaan. Oók op een willekeurige vrijdagavond op de Hasselste boerenbuiten.

Eigenlijk is het alleen met hun allerlaatste plaat - 'Junk', eerder dit jaar uitgebracht - dat het in de polyvalente zaal bij ons thuis echt helemaal niets geworden is. Moeilijk om in woorden te vatten waar dat aan lag; probeer de vinger maar eens op platte kak te leggen. Het was dus, in het kort, met een mixed bag aan verwachtingen dat we naar de Marquee trokken, en wat we daarvoor in de plaats terug kregen was van hetzelfde gevarieerde allooi.

'Midnight City' was dus magistraal - maar vóór het zover was, hadden we al veel gezien en gehoord. Een gitarist die fanatiek solliciteerde naar een interimjob bij Guns N' Roses. Een verkeersveilig geblondeerde saxofonist die soms een goede hoofdrol kreeg, soms ook zodanig weggemixt werd dat hij voor de hond zijn kleingeld aan het blazen was. Er waren enkele oude songs bij die in de huidige live-versie twijfelden tussen de psychedelica van de Orb-school en die van Tame Impala. En een goed en euforisch 'Intro'. En 'Steve McQueen'. En tijdens 'Sitting' gingen we gewillig mee in de flashback naar 2001.

Maar er was ook 'Road Blaster', dat behalve springerig en jazzy, ook zoutloos en flauw klonk. En dat kon over meer songs gezegd worden. Wie zich volledig overgaf aan M83 zal er allemaal niet veel van gemerkt hebben, maar op de slechtste momenten hoorden we songs die verpakt waren als elektronische emo. En anders wel als platte Carré-raves voor mensen met een normaal kapsel. Dat kan niet allemáál aan één tegenvallende laatste plaat gelegen hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234