null Beeld

Review: Mad Men - het vijfde seizoen

De kogel is door de kerk: na dit vijfde seizoen volgen er nog twee jaargangen van ‘Mad Men’, en dan moeten we – wij moeten hier nú al een flinke krop wegslikken - definitief afscheid nemen van de visueel en verhaaltechnisch meest ambitieuze, thematisch meest rijke tv-serie van het laatste decennium en – we wikken onze woorden – misschien wel de beste tv-reeks aller tijden.

Marc Van Springel

Een reden te meer om extra te genieten van het vijfde seizoen, dat de draad een tijdje na de verrassende ontknoping van de vorige jaargang (toen Don Draper zijn nieuwe vlam Megan ten huwelijk vroeg) weer oppikt.

Fans weten inmiddels dat de makers het er af en toe graag wat dik opleggen, en in de ijzersterke dubbele openingsaflevering maken ze meteen duidelijk waar het dit seizoen naartoe zal gaan: in die episode organiseert Megan namelijk een feestje voor Dons veertigste verjaardag (de twee zijn inmiddels getrouwd) en brengt ze hem, in een geweldige scène, voor de ogen van zijn collega’s in verlegenheid met een naar zijn smaak iets te wulps zangnummer.

Kortom, de onverbeterlijke womanizer begint oud te worden en – door zijn hippe, jonge vrouw wordt hij er voortdurend aan herinnerd - voeling te verliezen met de razendsnel veranderende tijden. Het is namelijk 1966, en de maatschappelijke ontwikkelingen die in de vorige jaargang al een rol speelden (de opkomst van de burgerrechtenbeweging en de tegencultuur, de seksuele revolutie en de strijd voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen) treden nog veel méér op de voorgrond, en dit seizoen laat zien hoe de bonte verzameling werknemers van Sterling Cooper Draper Pryce op kantoor en thuis de nieuwe tijden verteren, de ene al met meer succes dan de andere.

Er was hier en daar wat gemor te horen over de volgens sommigen nogal vergezochte subplots waartoe dat leidde (de oude vos Roger Sterling die met lsd begint te experimenteren bijvoorbeeld), maar bij woelige tijden, zullen de makers gedacht hebben, horen ook iets wildere plotontwikkelingen.

Ook verrassend: de ongewoon donkere, bijna grimmige toon van enkele episodes. Hoe intens u van dit seizoen zal genieten, zal verder vooral afhangen van uw voorkeur voor het personage van Megan (Jessica Paré): in het vorige seizoen speelde ze nog een onopvallende rol, in deze jaargang is ze – opnieuw tot grote wrevel van sommige ‘Mad Men’-fans – opgewaardeerd tot één van de belangrijkste personages.

Wat er alleen maar op wijst dat de makers er niet voor terugschrikken risico’s te nemen en met hun personages – geen sinecure na vier seizoenen - boeiende nieuwe paden blijven verkennen. Slechts één van de ruw geschat vijfhonderd redenen waarom wij meer dan een beetje naar de laatste twee seizoenen uitkijken.

Extra’s: Een handjevol features, onder andere over de soundtrack en over Giorgio de Chirico, de kunstenaar die een inspiratiebron vormde voor het artwork van deze uitgave.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234