null Beeld

Review: Mala - Mala In Cuba

Met 'Mala in Cuba' slaat Mala (dubstepproducer Mark Lawrence uit Londen, woont sinds een paar jaar in het Antwerpse) een gietijzeren brug tussen Souf Londan en La Habana Vieja.

Kristoff Tilkin

In 2011 reisde hij op uitnodiging van BBC-radio Gilles Peterson mee naar de Cubaanse hoofdstad en keerde terug met een harddisk bomvol geluid: half afgewerkte tracks en losse flodders, afgeschoten door het kruim van de hedendaagse Cubaanse hiphop, jazz en Latin. Vervolgens pikte hij er in zijn thuisstudio de allerbeste samples uit en bricoleerde er veertien tracks mee. Kortom: een plaat met een verhaal.

Door het jazzy 'Introduction' waait een zwoele bries: 't lijkt alsof pianist Alberto Fonseca in de kamer zit te tokkelen over een strakke percussietrack; alleen het bulderende baskanon herinnert eraan dat Mala één van de eerste producers was die geïnfecteerd raakten met het dubstepvirus, ergens halverwege de noughties.

Toen bracht hij - soms alleen, vaak met zijn makker Coki, de andere helft van Digital Mystikz - op gezette tijden een twelve inch uit met twee bangers, te consumeren op een dansvloer naar keuze. Nu neemt hij voor het eerst de tijd om de luisteraar mee te slepen langs vuile stegen in de metropolis, zonovergoten pleinen en zuiderse achterafstraatjes waar de was uit de ramen te drogen hangt.

'Tribal' vloeit naadloos over in de meer klassieke dubstep van 'Changuito' (vernoemd naar een legendarische, intussen bejaarde Cubaanse percussionist): een slepende dubbeat, kletterende koebellen, een weeë synth en subbassen die kleine huisdieren kunnen doen imploderen. (Terzijde: zelden een plaat gehoord waarin de bas zó dreunt, ook zonder subwoofer, en zelfs in een schriel muziekformaat als een mp3. Mala wordt vaak geroemd om zijn mad production skills: we begrijpen waarom.)

Zie ook: het machtige 'Ghost', dat tegelijk broeierig en ijskoud klinkt. Of het ronduit grimmige 'Revolution': organisch klinkende drums dansen er over aanhoudend gedreun, strijkers jagen de spanning nog meer de hoogte in. Gaat nergens naartoe, maar we blijven keer op keer meeliften.

Sommige tracks lijken minder essentieel, maar ze houden wél de flow van de plaat intact. 'Cuba Electronic' doet weinig meer dan stijlvol denderen met mooie ingrediënten, maar 't is het perfecte lijmpatroon tussen het zwoele 'Como Como' (door een hordeur galmen de nasale stem van Dreiser Durruthy en de sexy falsetten van het meisjeskwartet Sexto Sentido, in de kelderverdieping is iemand in de weer met een pneumatische hamer) en 'The Tunnel', waarin staccato pianoriedels van Roberto Fonseca over strakke beats en percussie duikelen.

'The Tourist' is bijna lieflijk: akoestische gitaren en tiktakkende percussie zorgen voor zwoele vibes, Mala veegt er met zijn subsonische zwabber langs. In 'Calle F' schettert een trompet, en in 'Noches Sueños' heupwiegt Danay Suarez richting uitgang.

'Mala in Cuba' is méér dan een Buena Vista Social Club voor dubsteppers: 't is de 'New Forms' van zijn generatie: net zoals Roni Size/Reprazent de drum-'n-bass tilden op een hoger plan tilde, is dit een nieuw ijkpunt voor de dubstep.

Ze heeft genoeg club credibility om het tot in sets van basverslaafde jonkies te schoppen, maar is ook salonfähig genoeg om hippe cocktailparties en familiefeesten op te leuken. Wel uitkijken met die bassen.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234