Review: Manic Street Preachers - Lifeblood

We hebben een paar seconden wreed compassie gehad met James Dean Bradfield, de zanger (tevens gitarist) van Manic Street Preachers: we vreesden dat hij in de Stir Studios in Cardiff per abuis met zijn klokkenspel tussen iets knellends was vastgeraakt...

We hebben een paar seconden wreed compassie gehad met James Dean Bradfield, de zanger (tevens gitarist) van Manic Street Preachers: we vreesden dat hij in de Stir Studios in Cardiff per abuis met zijn klokkenspel tussen iets knellends was vastgeraakt. Bleek het gewoon zijn zangstem te zijn op het openingsnummer van de nieuwe cd van de Manics! Die weliswaar 'Lifeblood' heet, maar waar nauwelijks nog vers bloed doorheen stroomt, de suggestieve foto's in het glossy tekstboekje ten spijt. En de intellectuelen die Manic Street Preachers adoreren intussen maar lachen met het piepstemmetje, de maniertjes en de retrorock van Justin Hawkins van The Darkness!

De voorbije weken werd 'Lifeblood' her en der ingehaald als een klein meesterwerk, maar dat is schromelijk overdreven. Leg de cd naast eender welke andere plaat van de Preachers en de conclusie kan niet anders zijn dan: acute en wellicht terminale bloedarmoede. In deze dagen van een nieuwe, langverwachte U2-plaat valt pas écht op dat de kunstjes van Manic Street Preachers alleen nog maar op nostalgie steunen, en dat de aandrijfmotor van het trio is stilgevallen.

Eerlijk zijn ze wel, door meteen met '1985' van wal te steken en er het revisionistische 'The Love of Richard Nixon' ('Yeah they all betrayed you/People forget China and your war on cancer/Yeah they all betrayed you - yeah/And your country too') aan vast te plakken. Schaamtelozer U2, New Order en all things eighties kan men zijn muziek vandaag de dag niet bedenken, en dat wil wat zeggen in tijden van jaren tachtig-recyclages alom. Maar waar er bij andere would-be tachtigers (The Killers, Kasabian, Scissor Sisters, de lijst is lang) nu en dan nog een glimlach afkan en er naar aansluiting met 2004 wordt gezocht, voert bij Manic Street Preachers de tijd-van-toen en vooral bittere ernst de boventoon. Of kent u nog groepen die hun tekstboekje met een spreuk van Descartes openen: 'Conquer yourself rather than the world'? Hallo! Als we in een goeie bui ook nog nummer drie, 'Empty Souls', als hoogtepunt aanstippen - waarmee achtereenvolgens het meest toegankelijke nummer en de eerste twee singles zijn gepasseerd - mag het beste op 'Lifeblood' als vermeld worden beschouwd en kunnen we weer overgaan tot de orde van de dag. Wat na dat openingstrio volgt, is immers al eens eerder en veel beter gedaan - onder anderen door de Preachers zelf (ja, wij kunnen genieten van platen als 'The Holy Bible', 'Everything Must Go' en 'This Is My Truth, Tell Me Yours', die laatste toch alweer een jaar of zes oud).

En dat is het probleem met 'Lifeblood': het is schoon, het is vernuftig, het klinkt proper, de songs liggen donszacht ingebed in fijne arrangementen en tekstschrijver/zelfverklaarde bolleboos Nicky 'I can't shake off my intellectualism' Wire heeft weer eens diep nagedacht over de dingen, maar het hart klopt niet meer, het bloed is verklonterd, de aderen zijn dichtgeslibd. RIP MSP.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234