null Beeld

Review: Mark Lanegan - Field Songs

Grunge is dood. Seattle is een oninteressante stad. Dat verhaal over die bluessong van Leadbelly die Mark Lanegan ooit samen met Kurt Cobain heeft gecovered, dat zijn we vergeten. Waarom zijn fantastische groep de Screaming Trees zo weinig platen ver...

Grunge is dood. Seattle is een oninteressante stad. Dat verhaal over die bluessong van Leadbelly die Mark Lanegan ooit samen met Kurt Cobain heeft gecovered, dat zijn we vergeten. Waarom zijn fantastische groep de Screaming Trees zo weinig platen verkocht? Know we do not!

Maar toen 'Field songs' onlangs tot ons kwam, hoorden we opnieuw die stem van hem. Zegt Chris Rea from hell u iets? Nee? Nog beter. Twee regels in opener 'One Way Street' heeft Mark Lanegan nodig. Twee regels, dames en heren, en het hele rockveld, het hele singer-songwriterslegioen, en god weet wie nog, ze worden allemaal herleid tot een kist in de kelder vuil geworden lego. Ha!


So it's mostly tha voice, right? Weer niet helemaal. Geef Mark Lanegan vier regels, luister heel even aandachtig naar 's mans teksten, en u weet ook waar opener 'One way street' over gaat: 'I'm that seasick rolling wave/ and you know that I am just trying to get out.' Mark Lanegan zit vast. Hij bevindt zich in de hel, en zit een straf uit, voor wat het ook moge zijn dat hij heeft gedaan. Hij is de laatste die het zal weten, want hij kan zich met de beste wil van de wereld zelfs de dag van gisteren niet herinneren. En de liefde van zijn leven dan? Hij heeft beloofd dat we de eerste zijn die het te horen krijgen als hij haar ooit tegen het lijf loopt.

Willen we u dan een typisch geval van illusieloze depri-rock aanpraten? I think not! Mark Lanegan heeft het met een minimum aan gevoelens leren stellen, dat is zo. Luisteren naar zijn hart is geen makkelijke opgave, want hij heeft doorgaans meer angst om gekwetst te worden dan hoop op een beetje geluk. In die déjà-vu-gevangenis is het leven geen pretje, maar Mark Lanegan heeft ook twee voordelen. Eén: hij kan al die rottige clichés noteren, en ze een ruimte geven die van hem is, en van hem alleen. Twee: net daardoor werken zijn platen. We hebben allemaal wel eens iets meegemaakt, soms trekken we op café zelfs zo'n rot klein melkpotje open en zit onze broek op de juiste plaats onder het nep-sperma, maar Mark Lanegans platen zullen altijd luider klinken. Kleine zwarte dozen van de rock zijn het, en ze liggen tussen het puin van best off's dat weer samen met de kerstverlichting naar beneden is gekomen.

Waarmee ik 'Field songs' wil aanraden aan iedereen die van 'No More Shall We Part' van Nick Cave houdt. Gewoon omdat het ook een hartverwarmend boek is voor alle krankzinnige kids van morgen. Op 4 december staan in de AB-club rond Mark Lanegan op het podium: gitaristen Mike Johnson (Dinosaur Jr.) en Brett Netson (Built To Spill), drummer Gene Trautmann (Queens of the Stone Age) en bassist Dave Catching (Soundgarden). Deep!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234