null Beeld

Review: Martha Wainwright - Martha Wainwright

Vorige week noemde Martha Wainwright het titelloze debuut van haar ma & tante Kate & Anna McGarrigle op deze pagina's de belangrijkste plaat uit haar jonge (29 lentes) leven. De ironie is dat haar eigen debuut - de klankkleur, de stembuigingen, de ad...

Vorige week noemde Martha Wainwright het titelloze debuut van haar ma & tante Kate & Anna McGarrigle op deze pagina's de belangrijkste plaat uit haar jonge (29 lentes) leven. De ironie is dat haar eigen debuut - de klankkleur, de stembuigingen, de adempauzes - meer herinnert aan haar vader, de haarscherp observerende troubadour Loudon Wainwright III. Op 'Bloody Mother Fucking Asshole' (de titel is misleidend gespeld: ze zingt wel degelijk 'bloody motherfucking asshole') lijkt ze hem zelfs te imiteren. Toeval? Misschien niet: de tekst is hier en daar al geïnterpreteerd als een afrekening met vaderlief.

Het nummer bewijst dat Martha weinig méér nodig heeft dan een akoestische gitaar om ons bij de les te houden, maar de meeste nummers heeft ze elegant doch spaarzaam aangekleed met wat extra instrumenten. De ritmesectie drijft de songs soms naar het grensgebied tussen folk en pop ('When the Day Is Short', het bijtende 'Ball & Chain'), maar Wainwright overtuigt het meest als het tempo laag blijft ('Far Away', 'These Flowers', 'Don't Forget' of 'Factory', allemaal songs over geluk dat als los zand door de vingers glijdt). Het buitenbeentje is haar versie, op een bedje van piano en harp, van 'Whither Must I Wander' van de Britse klassieke componist Ralph Vaughan Williams.

'Martha Wainwright' ligt in Engeland al maanden in de winkels, en als u hem eerder dit jaar na één van haar concerten in ons land gekocht hebt, dan hebt u pech: op deze 'special edition' staan drie extra tracks, en het zijn geen vullertjes. 'Bring Back My Heart', een duet met broer Rufus Wainwright, is leuk (voor de volledigheid: hij zingt ook mee op 'The Maker', maar dat is slechts de aanzet tot een duet), en het raspende, afgekloven 'Baby' en de door een sobere piano gestutte liefdeskreet 'Dis, quand reviendras-tu?' van de Franse chanteuse Barbara zijn gewoon goed.

Conclusietijd: deze appel is vlak bij de boom gevallen, zo'n beetje tegen een uitstekende wortel aan, en hij mag daar blijven liggen. 'Martha Wainwright' is géén onvergetelijk meesterwerk, maar we zouden haar niet meer willen missen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234