null Beeld

Review: Mary Gauthier - Filth & Fire

Voor wat het waard is: vorig jaar stond 'Drag Queens in Limousines', de tweede cd van Mary Gauthier (spreek uit: 'Goo-schee'), hoog in mijn eindejaarslijstje, op nummer zes. Nu ligt al een paar weken de opvolger 'Filth & Fire' in de rekken, en die is...

Voor wat het waard is: vorig jaar stond 'Drag Queens in Limousines', de tweede cd van Mary Gauthier (spreek uit: 'Goo-schee'), hoog in mijn eindejaarslijstje, op nummer zes. Nu ligt al een paar weken de opvolger 'Filth & Fire' in de rekken, en die is: nog beter. Need I say more, u moest al op tram-trein-bus richting grote stad zitten om het schijfje te kopen!

De nummers hebben (nog) meer diepgang gekregen, de verhaaltjes die Gauthier vertelt klinken (nog) authentieker, een jaar intensief toeren door Europa en de VS heeft voor meer lef en ervaring gezorgd en hoewel soberheid en eenvoud nog altijd voorop staan (gelukkig maar), was er deze keer ook iets meer geld voorhanden dan de obligate nickel and a dime om de plaat op te nemen. Goodbye achterkamertje dus en hello echte opnamestudio.

Gauthier bericht op haar platen over de sukkelaars die de klappen krijgen in dit leven, die niet voor hun plaatsje onder de zon moeten vechten omdat er voor hen gewoon geen plaatsje is, die tegen de ene ontgoocheling na de andere desillusie opbotsen maar nooit de moed opgeven. Ze wonen ook bij u en bij mij in de buurt, maar ze behoren niet tot onze kennissenkring, want we mijden ze liever. Dié mensen dus. Van Gauthier krijgen ze een stem. En ze wéét waarover ze zingt, want het zijn haar ouwe buddies, echte en ingebeelde.

Het leven van Gauthier leest als een moderne schelmenroman: als piepjonge tiener van huis in Thibodaux, Louisiana weggelopen, teruggebracht, opnieuw en nu voorgoed weggelopen. Drugsverslaving(en) en ontwenningskliniek. Kleine criminaliteit en op 18-jarige leeftijd een eerste keer in de gevangenis opgesloten. Dat rauwe leven is aan haar lijzige, slepende, lichtjes schorre stem nog altijd te horen - Gauthier is een raaf, geen nachtegaal - en dat krijgt ze er nooit meer uit. Het verleent de nummers een geloofwaardigheid waarvoor het cliché 'street credibility' uitgevonden is. Gauthier kwam uiteindelijk nog goed terecht: opende een cajun & soul food-restaurant ('The Dixie Kitchen' in Boston), oogstte lof en sterren en deed de zaak voor goed geld van de hand om alleen nog met muziek bezig te kunnen zijn.

Op 'Filth & Fire' komen dus de verschoppelingen - en als ze over haar jeugd vertelt, hoort Gauthier daar ook bij - aan het woord. De schrijfstijl doet aan John Prine denken, verhalend en direct, terwijl de muziek van de beste americana is die een mens vandaag de dag kan vinden. (Americana: cocktail van rock, country, roots en singer-songwriter, tot bitterzoete longdrink geshaket tijdens tochten over eindeloze highways.) De ene keer ingekleurd door orgel (beroerd door Ian 'Mac' MacLagan), een andere keer door mandoline, fiddle of steel guitar; hier door een simpele en subtiele drumpartij of een harmonium, daar door een mondharmonica, de steeldrum, een beer bottle slide guitar of hemelse harmonieën (onze kleine held Slaid Cleaves zingt mee op 'A Long Way to Fall'). En dan de scherpe observaties en frasen die Gauthier kwansuis achteloos uitstrooit: 'I fell into the space between us, and that's a long way to fall' (uit 'A Long Way to Fall') of 'Good-bye could have been my family name', over een bastaard die door chronische onrust gedwongen wordt altijd maar weer verder te trekken en alles achter te laten ('Good-bye'). Of het leven dat na incest en geweld nooit meer goed komt: 'From the painful rays of daybreak, ripping darkness out your eyes, to every kiss with bourbon breath, your daddy didn't hide, he didn't hide', en de moeder die de rozenkrans omknelt tot de aders op haar handen er dik en blauw van worden ('Merry Go Round'). Of strofen als 'There's a couple counting money in room 124, they're wrapping 10's and 20's, throwing 1's down on the floor. They're strung out and nervous, they jump at every little sound. He keeps picking up his pistol, then putting his pistol down' (uit 'Camelot Motel', ik zie daar beelden bij - zoals bij alle andere songs trouwens - van Nicolas Cage en Laura Dern in 'Wild at Heart' bijvoorbeeld). Of 'Sugar Cane', een van de hoogtepunten op de plaat, over de verstikkende vervuiling door de oogst en het raffineren van suikerriet in het Thibodaux van haar jeugd: 'Mama said she don't give a damn what those people say/Cane smoke can't be good for you day after day/Every year at harvest time when the black smoke filled the sky/She'd pick me up and take me home and make me stay inside/From Thibodaux to Raceland there's fire in the fields/All the way up the bayou from Lafourche to Iberville/Dirty air, dirty laundry, dirty money, dirty rain/A dirty dark at daybreak, burning the sugar cane.' Wat suikerraffinaderijen met een mens kunnen doen, we zien het dagelijks in 'Blokken' aan Ben Crabbé. (Grapje,

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234