Review: Mary Gauthier - Mercy Now

Een snikkende mondharmonica, een jankende slide in de verte, een fluisterstem en een eenzaamheid die zich pontificaal meester maakt van uw bovenkamer. 'It's a cheap hotel, the heat pipes hiss/The bathroom's down the hall, and it smells like piss/It's...

Een snikkende mondharmonica, een jankende slide in de verte, een fluisterstem en een eenzaamheid die zich pontificaal meester maakt van uw bovenkamer. 'It's a cheap hotel, the heat pipes hiss/The bathroom's down the hall, and it smells like piss/It's another night in another town/And I'm another blues traveler headed down.' 'Falling Out of Love', de opener van 'Mercy Now', is ronduit overrompelend - en Mary Gauthier hoeft er niet eens herrie voor te maken. Dat doet ze trouwens nergens op deze plaat. Producer en voormalig Lucinda Williams-sidekick Gurf Morlix hanteerde namelijk het less is more-principe: elektrische gitaren, fiddle, orgel en mondharmonica spelen alleen maar een figurantenrol, en het tempo van de songs ligt doorgaans op het niveau van de nachtraaf die huiswaarts strompelt. De focus komt daardoor op de stem te liggen, en Mary Gauthier - 42, maar pas zeven jaar muzikante na een leven vol drank en dope - zingt meer dan ooit de sterren van de hemel: gekweld en gewassen door alle wateren, maar met de warmte en het verlangen van een vrouw die vastbesloten is nog iets moois te maken van de tijd die haar rest.

'Mercy Now' bevat veel van dat moois. Luister naar de titelsong, een tedere countryballade waarin ze eerst haar vader, dan haar broer en uiteindelijk every living thing genade toewenst. Of volg haar nauwgezette beschrijving van drankzucht in 'I Drink', een nummer dat we overigens al kennen van haar tweede plaat 'Drag Queens in Limousines', waarover Onze Man in 2001 schreef: 'Er is geen enkele reden te bedenken om de plaat de komende weken en maanden niet regelmatig door de laserstraal te laten aftasten'. Onze Man was toen ook zeer onder de indruk van de passage van Mary Gauthier op het Blue Highways-festival in Utrecht. 'Empty Spaces' is het emotionele verslag van een vrouw die in de steek gelaten werd: 'Every day I wake up and wonder/How will I make it on my own/Silly me, what was I thinking/I was on my own all along.' 'Drop in a Bucket' is al even hartverscheurend; 'Wheel Inside the Wheel' en de robuuste afsluiter 'It Ain't the Wind, It's the Rain' doen denken aan Bob Dylan in zijn beste dagen; en 'Prayer Without Words' klinkt als iets van de Indigo Girls. Er zijn ook nog twee covers. 'Your Sister Cried' is een Fred Eaglesmith-compositie die een hele resem familiedrama's suggereert en 'Just Say She's a Rhymer' van Harlan Howard toont vooral aan dat Mary Gauthiers eigen songs niet meer moeten onderdoen voor het werk van die countrylegende. En dan te bedenken dat Gauthier nog elke plaat beter wordt! Waar moet dat heen?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234