Review: Me'Shell NdegeOcello - Cookie (The Anthropological Mixtape)

Als je in het buitenland bent voor een belangrijk interview, gebeurt het regelmatig dat de platenfirma je tussen de bedrijven door uitnodigt voor een preview, een showcase van een of ander al getekend maar nog onbekend monstertalent. Negen keer op de...

Als je in het buitenland bent voor een belangrijk interview, gebeurt het regelmatig dat de platenfirma je tussen de bedrijven door uitnodigt voor een preview, een showcase van een of ander al getekend maar nog onbekend monstertalent. Negen keer op de tien is het een valstrik - de journalisten in town ook nog even de meest recente signing door de strot duwen - maar ik ben Warner Music nog steeds dankbaar dat ze me in New York ooit meelokten naar een stinkende jazzclub waar eerst vijf barslechte lokale dichters hun op muziek gezette ellende ten beste gaven, en vervolgens en Me'Shell NdegeOcello met een korte maar stomende set postmoderne funk de veertig aanwezigen van hun stoelen blies. Het was een van die zeldzame keren dat je meteen voelde: hier gebeurt iets, dit mens hééft het.

Een jaar later was er Me'Shells debuut 'Peace beyond Passion', en de volgende zes jaar maakte ze nog een paar funky platen zoals 'Plantation Lullabies' en 'Bitter'; cd's die haar onder muzikanten een haast legendarische status bezorgden, maar haar niet echt rijk maakten. Me'Shell NdegeOcello is soulvol, funky, passioneel, technisch fenomenaal begaafd, en ze bespeelt het instrument dat funk belichaamt: de basgitaar. En nu is er 'Cookie (The Antropological Mixtape)', en dat is een meesterlijke, intens funky plaat die barst van de onweerstaanbare grooves: zestien eigen songs en een cover (van George Clinton). Maar…

Me'Shell heeft twee problemen. Ten eerste is ze nadrukkelijk butch, een Hardcore Lesbienne Met Een Boodschap. Ze wil streeter dan street zijn, en realer dan real, en te nadrukkelijk afstand nemen van alles wat naar commercie ruikt, wat nogal lachwekkend is als je op het platenlabel van Madonna zit. Bovendien wil Me'Shell scoren bij de jazz freaks naar wie ze zelf opkijkt (twee daarvan, jazzo Marcus Miller en Lalah Hathaway, dochter van soullegende Donny Hathaway, spelen trouwens mee op 'Cookie'). Het gevolg is: eindeloze solo's die soms naar fusion ruiken, en politiek gewauwel dat op het eerste gehoor intelligent en politically correct is, maar waar ik niet op zit te wachten als ik honger naar da funk. Je kan zeggen: negeer de teksten dan, maar dat is met Me'Shells harde stem en haar dikwijls snerende oneliners niet makkelijk. De openingszin van deze plaat luidt: 'You sell yo soul like a piece of ass'. En even verder luidt het 'Are you a member of the communist party?' Begin er maar aan. En ik had m'n broek al uit! Eén track heet 'Interlude blah blah blah', en dat is wat ik denk over bijna alle teksten hier. Gelukkig zijn de militant lesbische tracks ('Barry Farms' en 'Trust') een verademing.

Maar wie al funk lite in huis heeft (Macy Gray, Lenny Kravitz, Angie Stone, etc) moet ook 'Cookie' en 'Peace beyond Passion' eens proberen. En fans van Prince ook, want Prince is fan van Me'Shell (hij speelt trouwens, misschien, gitaar op 'Dead Nigga Blvd (part two)', onder het pseudoniem Kid Funkadelic). Zo, en nu gaan we onze broek weer aandoen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234