Review: Memento

Een goeie thriller, en daarmee bedoelen we een thriller die nu eens níet gebukt gaat onder een regen clichés, krampachtige plotwendingen, een doorzichtige plot of een ongeloofwaardige driestuiverspsychologie, is ongeveer even zeldzaam als een f...

Een goeie thriller, en daarmee bedoelen we een thriller die nu eens níet gebukt gaat onder een regen clichés, krampachtige plotwendingen, een doorzichtige plot of een ongeloofwaardige driestuiverspsychologie, is ongeveer even zeldzaam als een fez op een partijvergadering van het Vlaams Blok. Maar nu is het ineens dubbel feest: amper drie weken na het machtige 'Unbreakable' bereikt ons opnieuw een super-intense, ultra-uitgekookte mystery thriller, één die u tot de lichten weer aanfloepen, en nog lang daarna, in een ijzeren greep zal houden. De hoofdpersoon van 'Memento', ex-verzekeringsagent Leonard Shelby (goeie vertolking van Guy Pearce), hoort eigenlijk eerder thuis in een aflevering van de voortreffelijke Canvas-serie 'Brain Story' dan in een moordverhaal: Shelby heeft een bluts in zijn geheugen en vergeet om de vijf minuten alles wat hij heeft gedaan of meegemaakt. Alsof er om de vijf minuten iemand op een delete-knop in Shelby's brein drukt. En dat is een lelijke tegenvaller want Shelby, die zich uit de slag tracht te trekken met polaroïds, memo-briefjes en memo-tatouages, is op zoek naar de moordenaar van zijn echtgenote. Zo'n pitch bedenken en opschrijven is één ding, maar hoe verfilm je zoiets, zodat wij, in gemakkelijke zeteltjes hangende toeschouwers, een beetje zouden kunnen meeleven met Shelby, en aan den lijve kunnen ondervinden hoe het is om met een garnalengeheugen door het leven te hinken? Wel, regisseur-scenarist Christopher Nolan (28), die het script baseerde op een kortverhaal van zijn broer Jonathan, heeft daar iets geweldigs op gevonden: hij vertelt het verhaal achterstevoren. De allereerste scène die u ziet is dus eigenlijk de laatste, en andersom - bent u nog mee? Na een kwartiertje voelt u zich even verward en hulpeloos als Leonard Shelby zelf, maar dat is natuurlijk nou net de bedoeling. Echt origineel is dat bizarre vertelmechaniekje niet - Harold Pinter heeft ooit een achterwaarts toneelstuk geschreven - en het dient ook wel gezegd dat het na een tijdje een tikkeltje begint te vervelen, maar Nolan houdt nog wel meer troeven onder tafel: zo bevat elke scène een vers stukje informaie en zet elke nieuwe scène de vorige weer in de tocht. En intussen spat de suspens als Chinees vuurwerk van het scherm, zoals in die schitterende scène waarin Shelby wanhopig zoekt naar een balpen. 'Memento' zet u op duizend dwaalwegen tegelijk: het is een film die u straks twaalf keer na mekaar achterwaarts op video of DVD zal willen bekijken, pen en notaboekjes in de aanslag. Alleen de Zwarte Madam weet of de broertjes Nolan nog meer in hun mars hebben, maar met 'Memento' hebben ze alvast een film op hun actief die zonder blozen plaats mag nemen in het rijtje 'Suture', 'Bound' en 'Lost Highway'. We zouden zeggen: .missen te geval geen In

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234