null Beeld

Review: Meuris op Pukkelpop 2015

‘Wat is kunst?’ Kunst is: plamuursel in hartgaten. Maar vraagt u het ons morgen gerust nog eens.

Tom Raes

Zaterdagavond hoefde er van ons namelijk geen antwoord te volgen op die vraag. Stijn Meuris had ze namelijk gesteld, en hij had zoals altijd ook zelf z’n riposte meegebracht: ‘De blik in haar ogen’. We spraken ‘m niet tegen, ook niet toen eenzaamheid nog een keer werd bezongen in ‘Druk in Leuven’, en ook niet de bom in ‘Een heel klein beetje oorlog’ (die luid gesproken woorden/en die nachten van de pijn’) alweer dichter insloeg dan je wel gewild had.

Meuris heeft namelijk iets te zeggen, en dat doet in hij nummers met merite, maar ook ertussenin. En op televisie, en in het geschreven woord. Of op Facebook. Láchen trouwens, die hele opgeklopte heisa tussen hem en die voormalige omroepster: omdat je het leest en je denkt: ‘dát is de Meuris die we kennen’. De Meuris die je bent gaan appreciëren omdat hij in de eerste plaats nooit saai is. Ook zaterdag niet. Lang – kort – lang / kort – lang / lang – lang – lang – kort – lang. In morse spelt het: geen zak. Maar het geeft wel een goed idee over de lengte van Meuris’ bindteksten. Zijn podiumact heet manie: één die een teveel aan een onbekende stimulerende drug doet vermoeden, maar waarbij je tegelijk ook goed genoeg weet dat de enige drug die Stijn Meuris tot zich neemt Stijn Meuris heet.

We kennen mensen die Stijn Meuris tot hun jeugdsentiment rekenen, die verzameling waarvan de grenzen zich stilaan duidelijker beginnen af te tekenen. Er waren meer dan een paar zulke mensen opgedaagd op Pukkelpop. Zelf behoren we niet tot die groep, dus zijn we ook niet als vanzelf immuun voor de vermoeidheid die zeventig minuten Meuris weleens kan veroorzaken. Net zoals we niet immuun zijn voor woede, die normaal niet eens zo latent sluimert in nummers als ‘Van God los’. Zonde dan ook dat net die verontwaardiging er deze keer vakkundig uitgelepeld leek: het resultaat was lieflijker dan je je herinnerde – ‘berusting’ is nochtans een vloek in het schutsveld van Meuris.

De heer geprezen, zij geloofd. Drie dagen lang had Meuris - de man - de Wablief?! eigenhandig van podiumvoer voorzien als curator. Dat hij zichzelf als afsluiter ingepland had, kon je ‘m dan ook niet kwalijk nemen: in onze gouden elf zetten we onszelf ook nog altijd in de spits. De grootste verwezenlijking van Meuris was dus misschien wel dat hij stond waar hij stond: op een Pukkelpodium tegen sluitingstijd. Het kón. En: het moet toch ook niet élke keer Major Lazer zijn. Al was de bubble butt van Stijn ook niet mis.


Het moment

'Een heel klein beetje oorlog', en 'Panamarenko' voorin.


Het publiek

Had geen boodschap aan Netsky.


Quote

'Wie heeft hier Evil Superstars gezien? Wat kan je dáár ooit nog aan toevoegen?'


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234