Review: Minor Victories op Pukkelpop 2016 (Club))

Een uur lang blaast Minor Victories de kraaienmars voor dwalende geesten.

Het zal geen feilloos concert worden. Daarvoor zijn de technische mankementen vanavond net iets te talrijk. Niet dat ík dat per se vind - ’t is vooral Rachel Goswell zelf die er kregelig van wordt. Toch zal Minor Victories vanavond een koele hand op mijn hart leggen.

Goswell, dat is de aan tinnitus lijdende frontvrouw van Slowdive, die Grote Naam uit de shoegaze-wereld. Ook de andere bandleden hebben elders een lange staat van dienst. Justin Lockey (gitaar) kent u van bij Editors. Martin Bulloch (drum) en Stuart Braithwaite (gitaar) spelen bij Mogwai. Hoe deze gerespecteerde sujetten tot een supergroep met een titelloos debuut zijn samengeklit, leest u in ons interview van 15 juni. Hier wordt nu geconcerteerd.

Voor een goede performance van Minor Victories moet aan een aantal randvoorwaarden worden voldaan. Deze keer zitten die goed. Anders dan op Best Kept Secret krijgt Minor Victories hier in de Club het allernachtelijkste uur toegewezen. En, ook anders dan in Hilvarenbeek, kan de volumeknop hier wél bijna helemaal naar rechts. Naar de normen van Goswell en haar mixer Michael Brennan is dat: net goed.

Er valt iets voor te zeggen. Een met onweerswolken bemetseld firmament is mooi van op een kilometer of twee, maar ’t moet vlak boven je hoofd hangen voordat je de dreiging door je lijf voelt gieren. In de Club kan ‘A Hundred Ropes’ knetteren in eenreverbende mist en flirten met krautrock in een forsige outfit. ‘Breaking My Light’ wordt ingeleid op Bullochs hi-hats en schudt die percussie niet meer van zich af, ook niet op de ijsgladde bruggen geïngenieurd door Goswells zuchtzingen. Wanneer de strijkers invallen, smaakt alles bitter van het noodlotszout. Maar het nummer blijft potig - spanning en bibberatie zijn nog steeds de stelregels van Minor Victories.

Tijdens het hele concert zal ik overigens geen enkele keer aan Mogwai denken. Wel aan Portishead. Ergens op het breekpunt waarin ‘The Thief’ gaat verglijden in een rollende finale, zingt Goswell: ‘Push past the ghosts of all our fears / And stagger into the light’. Ze richt zich tot mij met ogen die koud lachen en ik herinner me eenzelfde vangende blik bij Beth Gibbons toen die hier twee jaar geleden in de Marquee aantrad. Het nummer komt niet helemaal goed binnen - Goswell wordt opnieuw afgeleid door een luide piieeep uit haar microfoon. Maar de damage is al done: net als in die Marquee word ik ook hier meegezogen in een star vacuüm waar de druk ondraaglijk groot is.

Wanneer ‘Folk Arp’ wordt ingezet, kijk ik naar Braithwaite. Hij oogt wat klungelig, met dat gele t-shirt en de gloeiend roze belettering erop. Tijdens ‘The Thief’ stond hij hevig op zijn gitaar te krabben. Nu zwelt hij opnieuw aan, om straks diep te kunnen kappen in die aanrollende golf van reverb. Het lijkt onbegonnen werk. Maar het is zijn enige wapen tegen het toenemende suizen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234