null Beeld

Review: Moby - 18

Er zijn verschillende redenen waarom we blij moeten zijn met Moby (of: Richard Melville Hall - je zou voor minder een artiestennaam nemen). Om te beginnen is hij, godzijdank, een original; ik denk bij hem meteen aan die ouwe song van The Kinks: 'I'm ...

Serge Simonart

Er zijn verschillende redenen waarom we blij moeten zijn met Moby (of: Richard Melville Hall - je zou voor minder een artiestennaam nemen). Om te beginnen is hij, godzijdank, een original; ik denk bij hem meteen aan die ouwe song van The Kinks: 'I'm Not Like Everybody Else'. Moby biedt ons ook wat in de popmuziek (en zeker in de dance-sector) heel zeldzaam is: ontroering en kwetsbaarheid. Zijn oersimpele maar majestueuze hymnes 'Natural Blues' en 'Why Does My Heart Feel so Bad?' zijn wereldhits geworden omdat ze ons jachtige, dolgedraaide consumenten iets influisterden wat je in de hitparade zelden of nooit meer hoort: echte emoties. Moby heeft ook geen oogkleppen: zijn blik is ruimer dan de hipste sample of the strafste remix. En, last but not least: de man heeft gevoel voor humor, en is niet bang om z'n cool te verliezen.

Moby is ook het prototype van de artiest die van z'n zwaktes troeven maakt. Moby was een klein (1.69 m.) weesje (pa een auto-ongeluk, ma kanker) dat twintig jaar lang de nerd was, het quirky, onaangepaste buitenbeentje. Hij speelde gitaar (covers van Pink Floyd, The Clash en de Sex Pistols), tot hij in 1983, klungelend met z'n 4-track-recordertje, ontdekte dat het ook anders kon. Drie singles flopten grandioos, terwijl Moby het als dj probeerde te rooien. Pas tien jaar later, na tournees met The Prodigy, Orbital en The Shamen, raakte 'Play' de juiste snaar. En plots telde Moby onder tien miljoen fans ook fijne collega's zoals David Bowie en Michael Stipe.

Biografietjes van platenfirma's bevatten meestal saaie peptalk, maar in die van Moby staat een perfecte beschrijving van zijn one-man genre: Moby maakt grief you can dance to. Een aantal van de niet toevallig achttien tracks op '18' slaan een brug tussen verstilde melancholie en dansbare euforie. In die bio zegt Moby verder dat hij van '18' een warme, emotionele plaat wilde maken, en dat is 'm alvast gelukt. Moby opereert op '18' alweer in de schemerzone tussen Massive Attack, Beck en Chemical Brothers, al zou je minstens de helft van de backing tracks op '18' ook als new age meditatie-cd verkocht krijgen.

De eerste single 'We Are All Made of Stars' doet wat te hard z'n best om een post-modern anthem te zijn (let op de hoofdletters). Qua ambitie is het een soort electro-update van Princes 'Purple Rain'.

In de meest beklijvende tracks staat een soulvolle sample of zanglijn centraal: 'In This World' bijvoorbeeld, en ook de euforische gospel van 'In My Heart' heeft genoeg soul voor drie songs. Het eclectische duo

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234