null Beeld

Review: Mogwai - Rock Action


The Pastels. Teenage Fanclub. The Delgados. Arab Strap. Belle & Sebastian. Allemaal goeie redenen om, op het eerste vliegtuig richting Glasgow te stappen en niet terug te keren voor de Nieuwe Schotse Lichting onze oren murw heeft gespeeld. In '...


The Pastels. Teenage Fanclub. The Delgados. Arab Strap. Belle & Sebastian. Allemaal goeie redenen om, op het eerste vliegtuig richting Glasgow te stappen en niet terug te keren voor de Nieuwe Schotse Lichting onze oren murw heeft gespeeld. In 'Lola da musica' omschreef rockjournalist David Keenan de lokale scene als een mix van countryside beauty & urban scum, wat meteen ook de invloedrijkste nieuwe band uit die stad perfect typeert - Mogwai: een stelletje Celtic-fans dat ooit uit pure balorigheid T-shirts lieten drukken met Blur Are Shite erop, maar ondertussen wel na amper twee platen door Stephen Malkmus (ex-Pavement) uitgeroepen werden tot de 'band van de 21ste eeuw'. Waarom? Luister maar eens naar de scherp afgelijnde zwartwitte instrumentale rock op hun debuutalbum 'Young Team' - de laddies moeten een jaar of zeventien geweest zijn, toen ze die plaat opnamen: windstille, bijna onhoorbare passages die in een fractie van een seconde omslaan in razende gitaarstormen; popmuziek die net niet uiteen spat van de opgebouwde spanning, en terloops ook uiterst geschikt is om uw kwetterende schoonfamilie definitief mee in de bloemetjesgordijnen te jagen. Daarom dus.

'Rock Action' - de titel werd gerecycleerd uit een Iggy Pop-song - laat horen dat de Schotten nu ook andere kleuren ontdekt hebben dan wit of zwart. Mogwai sleutelt nog volop aan een eigen formule: ze verkennen zijweggetjes, proberen nieuwe stijlen, vinden zichzelf hier en daar opnieuw uit. Zo heeft 'Dial: Revenge' verdacht veel weg van een klassieke sixties-popsong, met vloeiende akoestische gitaren en daarover de Welshe zang van Gruff Rhys van de Super Furry Animals. Af en toe valt het experimenteren tegen: violen en blazers trekken het geluid van 'Take Me Somewhere Nice' open, maar ondanks de backing vocals van Dave 'Papa M' Pajo lijkt dit nummer in de eerste plaats een showcase voor het talent van producer Dave Fridmann (bekend van The Flaming Lips en Mercury Rev): heldere, flink gepolijste slowcore/post-rock; competent gemaakt, maar een tikje steriel.

Toch slaagt de groep die beweert dat ze wil rocken zonder een rockband te zijn, meestal aardig in haar opzet. Nummers als 'You Don't Know Jesus' en het magistrale '2 Rights Make 1 Wrong' stijgen traag op, beschrijven brede spiraalvormige banen, gaan crescendo tot een plots opduikende trompet de boel zachtjes doet ontploffen, waarna het weer neerwaarts gaat, en een banjo de kans krijgt de track binnen te sluipen en zo een zweem van een schaduw van een country feel binnen te smokkelen. Een beetje als Godspeed You Black Emperor! dus, maar toch vooral ook heel erg Mogwai. De band schijnt veel geld uitgegeven te hebben om hun plaat geraffineerd te laten ruisen. Als dat zo is, moet 'Sine Wave' minstens de helft van het budget opgeslorpt hebben, want het klinkt alsof iemand elk onderdeel van een engelachtig mooi liedje - de lage orgeltonen, de trillende gitaar, de crashende drums - met een ietwat pervers gevoel voor schoonheid vervormd heeft tot een wolkje static of een vocoder-stemmetje. Het resultaat bulkt niet meteen van de rauwe rock action, maar glijdt wél elegant de toekomst tegemoet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234