null Beeld

Review: Morgan Spurlock - Vet, vetter, vetst

U herinnert zich Morgan Spurlock als de knaap die op het lumineuze idee kwam zijn lichaam te onderwerpen aan een junkfooddieet dat we bij gebrek aan een beter woord maar Spartaans zullen noemen. Dertig dagen lang filmde hij zichzelf terwijl hij overl...

U herinnert zich Morgan Spurlock als de knaap die op het lumineuze idee kwam zijn lichaam te onderwerpen aan een junkfooddieet dat we bij gebrek aan een beter woord maar Spartaans zullen noemen. Dertig dagen lang filmde hij zichzelf terwijl hij overleefde op een dieet van McDonald's en uitsluitend McDonald's. Eén keer om de tien maaltijden mocht hij een salade bestellen, en als hem gevraagd werd of hij zijn maaltijd wilde 'supersizen', móést hij 'ja' antwoorden.

Voor wie de film 'Super Size Me' niet gezien heeft, legt Spurlock in zijn boek 'Vet, vetter, vetst' (Bruna) nogmaals en met kennelijk genoegen uit hoe zijn lichaam reageerde op de toxische hoeveelheden suiker en vet die het aldus te verhapstukken kreeg. Er kwam al na enkele dagen projectile vomiting - olympisch kotsen, zeg maar - van, zijn lever vertoonde symptomen van cirrose, zijn cholesterolpeil schoot omhoog, hij dikte elf kilo aan, kreeg onverklaarbare hoofdpijnen en diende zich ook nog ongerust te maken over een gonzend gevoel in zijn zizi. Een tweede maand zou hij wellicht niet overleven, waarschuwden zijn dokters hem aan het einde van de rit.

Vrees vooral niet dat we daarmee een zorgvuldig bewaarde clou prijsgeven: 'Vet is dodelijk,' schalt het al op bladzijde 22. 'Fastfood is de pest!' preciseert bladzijde 94. Ter lering geeft Spurlock het verhaal mee van een man die met zoveel fastfoodvet in zijn lijf dat het na zijn dood zó uit de crematieoven pruttelde. De waarschuwing 'eet dit boek niet op' op de kaft had niet eens gehoeven: de onsmakelijkheden volgen elkaar in fast forward-tempo op, in een faux-grappige stijl die schaamteloos is afgekeken van Michael Moore. Er is wel meer afgekeken van Moore - een hoofdstuk of twee, in totaal - maar dat hindert niet. Die hoofdstukken had Moore op zijn beurt toch al afgeschreven van Eric Schlosser, de onderzoeksjournalist die enkele jaren geleden de fastfoodindustrie vol in het kruis raakte met 'Fast Food Nation'. (Voor wie echt geïnteresseerd is in ontstaan en uitzaaiing van het fenomeen fastfood is dat boek overigens een betere keuze.)

Op zijn best is Spurlock als hij gewoon feiten vaststelt. Zo is het een hele opluchting dat uit de ingrediëntenlijst blijkt dat er in een Chicken McNugget niet alléén maar vet zit, maar anderzijds: wíj hebben geen nicotinezuur, gereduceerd ijzer, natriumaluminiumfosfaat, natriumzuurpyrofosfaat of calciumlactaat in ons kruidenrekje staan om kipbereidingen op te luisteren. Ook het verhaal van ene Matt Malmgrem zet aan het denken: die koopt sinds 1994 elk jaar een burger bij McDonald's, die hij vervolgens op een boekenkast in zijn woonkamer bijzet. De hele verzameling is in al die jaren niet noemenswaardig van uitzicht veranderd: McDonald's maakt blijkbaar hamburgers voor de eeuwigheid, wat Spurlock beweegt tot de overpeinzing dat 'eten niet onverwoestbaar hoort te zijn'. De voedselcriticus van de New York Times twijfelde zelfs 'of je fastfood strikt genomen nog wel voedsel kan noemen'. Wij twijfelen nog een beetje of we 'Vet, vetter, vetst' een echt boék kunnen noemen. Laten we zeggen: een boekje.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234