null Beeld

Review: Motörhead op de Lokerse Feesten 2014

Wat een akelig jaar is het toch geweest. Of wat moeten we anders denken van een jaar waarin een mens elke week moet hopen geen in memoriam te hoeven pennen voor de vleesgeworden rock-‘n-roll? 2013 was een annus horribilis voor Lemmy Kilmister, en dus bij uitbreiding ook voor Motörhead. Ziekte, geannuleerde concerten, gevolgd door nog meer afgeblazen tours, en nieuws dat ons bereikte via geruchten en vooral het ergste deed vrezen – geruchten brengen nu eenmaal zelden goede tijdingen met zich mee.

Het waren de recordaantallen sigaretten, jack and cokes, vrouwen, en alle andere niet nader genoemde zondige deugden die Lemmy de voorbije 68 jaar zo behendig wist op te stapelen, maar die zich nu dan toch eindelijk zouden beginnen te wreken. Het klonk op zijn minst geloofwaardig, vooral omdat je je tijdens het lezen van ’s mans biografie aldoor afvraagt hoe de mens in hemelsnaam nog rechtstaat. Maar ondertussen is 2014 alweer een eind opgeschoten, en nog altijd blijven we gespaard van de onmogelijke taak een gepast eerbetoon op papier te moeten zetten voor Lemmy Kilmister. Misschien is het dan toch waar dat ook de Grote Roerganger hierboven een Motörhead-shirt in z’n ongetwijfeld rijkelijk gevulde garderobe heeft hangen.

Lemmy is een man van z’n woord, en dus stond hij zondag alsnog op de Lokerse Feesten – op het podium waarvoor hij een jaar eerder nog verstek had moeten geven. Nog altijd met Motörhead, nog altijd luidkeels verkondigend dat het wel degelijk rock-’n-roll is dat ze komen spelen, en nog altijd met de puntjes op de ö en met die bizarre knobbels op de kaak.

Motörhead is een fenomeen, en wel eentje dat zich op mathematische wijze laat samenvatten: 60 procent Lemmy, 35 procent ‘Ace of Spades’, en nog eens 5 procent die de andere songs uitmaken. Een som waarmee u het heus niet mee eens hoeft te zijn - we wéten dat Lemmy er ondertussen 21 studioalbums heeft uitgeperst – maar die we wel mooi terugvonden in de ontvangst die openingsnummer ‘Damage Case’, het daaropvolgende ‘Stay Clean’ of het onder een onfortuinlijk geval van feedback kreunende ‘Metropolis’’ te beurt vielen op de Grote Kaai zondag.

Vooral in de eerste helft varieerde het zich verenigde ontvangstcomité namelijk van 'lauw' tot 'prettig warm' - 'laaiend' konden we het eerste halfuur nooit noteren. Misschien was u ook wel zo druk bezig met ontcijferen wat Lemmy zoal wauwelde in en tussen de nummers. Let wel: de stem van Lemmy Kilmister blijft iets wat met geen woorden te beschrijven valt - of toch niet zonder er de Richter-schaal bij te sleuren - maar zes decennia lachen met gezondheidsvoorschriften laat zijn sporen na. Nieuwslezer op de VRT zal Lemmy wel nooit meer worden, maar frontman van wat ooit 's werelds luidste band was, lukt gelukkig nog nét.

Want de vingers, die wilden wél nog mee - getuige meer dan behoorlijke versies van 'Over The Top', 'Lost Woman Blues' en cultklassieker 'Killed By Death', dat zoals elke avond weer maar eens de award voor beste songtitel van de avond op zak stak. Akkoord: van variatie heeft Motörhead het nooit moeten hebben, maar het zou ons te ver drijven om daar een punt van te maken – u zoekt toch ook geen bak bier op voor de vele smaakjes? En wat zijn we maar dankbaar dat Lemmy's gevoel voor humor óók nog altijd springlevend is. Zo gaf de man z'n mening over politici ('Those bastards steal your money all the time'), droeg hij 'Gone to Brazil' op 'aan alle Brazilianen in het publiek', en ging hij na wie zijn laatste plaat zoal gekocht had ('Steel 'm, da's goedkoper').

En dan werden de kaarten op tafel gegooid, en bleek iedereen uiteindelijk toch voor die ene troef gekomen te zijn: 'Ace of Spades', een versnelling lager dan ooit op plaat gegooid, maar wél goed voor dat Jagger-effect – genoemd naar één of andere Britse filosoof, naar verluidt – waarbij je plots beseft dat je naar een stukje rockgeschiedenis staat te kijken. 'Overkill' zat behendig in de staart gestopt, en prees het soort rock-'n-roll dat aan de bar limonadeglazen vodka staat te hijsen zónder 18-plusbandje. Read ‘em and weep: Lemmy leeft.

Motörhead is en blijft een vlammende dreigbrief aan de nimmer aflatende orde der moraalridders. Wij zetten er nog altijd meer dan graag mee onze naam onder. En u?


Het moment

'Klaverenaas'. Of nee, 'Schoppenboer'. 'Pijkenzot'? We komen er maar niet op. Maar het was iets met kaarten, menen we ons te herinneren.


Het publiek

Aan het enorme aantal Motörhead-shirts te zien in het publiek, mag Lemmy zich alvast verheugen op een mooi pensioentje, mocht hij tóch ooit genoeg krijgen van dat hele muziekgedoe.


Quote

Is er eentje van Lemmy, uit onze rijke collectie eindejaarscitaten, voor wie de zondagvond liever al emmerend doorbracht over het feit dat Within Temptation en niet Motörhead de avond mocht afronden: 'Ik speel het liefst als voorlaatste, dan zijn er na het optreden nog wijven te scoren.' Nu we er toch over beginnen, hebt ú uw vriendin eigenlijk nog gezien na het concert van Motörhead?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234