null Beeld

Review: Mulholland Drive

David Lynch heeft 'In Dreams' verfilmd. Echt waar! Leg de lyrics van Roy Orbisons hartverscheurende smartlap (bekend van 'Blue Velvet') maar eens naast het verhaal van 'Mulholland Drive', en u zal merken dat we hier geen grapje maken. We komen er str...

Erik Stockman

David Lynch heeft 'In Dreams' verfilmd. Echt waar! Leg de lyrics van Roy Orbisons hartverscheurende smartlap (bekend van 'Blue Velvet') maar eens naast het verhaal van 'Mulholland Drive', en u zal merken dat we hier geen grapje maken. We komen er straks nog op terug. Een mysterieuze schoonheid (Laura Elena Harring - fascinerend) verliest na een verschrikkelijke autocrash op Mulholland Drive haar geheugen, en gaat samen met een hupse would be-actrice (Naomi Watts - fonkelend) in Los Angeles op zoek naar haar identiteit. Tot daar het plausibele deel van de film - van hieruit gooit Lynch alle regels overboord, en begint hij de grillige logica van de droomwereld te volgen. Cruisend over de verloren snelwegen van Lynchland, komen we in verschillende filmgenres terecht: 'Mulholland Drive' lijkt achtereenvolgens op een stereotiepe film noir; een verwrongen liefdesverhaal; een slechte VT4-film (die seksscène!); een krankzinnige Lynchiaanse remake van 'Sunset Boulevard', en een aflevering van een soapserie. Personages duiken op in verschillende gedaanten; mensen wisselen van identiteit. Er valt aanvankelijk geen touw aan vast te knopen, maar dat is hoegenaamd geen beletsel om door het mysterie te worden opgezogen - 'Mulholland Drive' slokt je op, zoals de duisternis iemand kan opslokken. 'Mulholland Drive' voert u nogmaals mee naar de Lynch-zone, die we zo goed kennen van 'Eraserhead' en 'Lost Highway' - een goeie reden voor veel criticasters om te grommelen dat Lynch altijd dezelfde films maakt. So what? David Lynch is nou eenmaal David Lynch. Je kan Francis Bacon toch ook niet verwijten dat hij zijn hele leven lang afzichtelijk vervormde lichamen en gedrochten schilderde? Als scenarist en verhalenverteller is Lynch nog steeds even ongrijpbaar en eigenzinnig als vroeger, maar als metteur-en-scène heeft hij een vastberaden meesterschap bereikt - 'Mulholland Drive' is cinematografisch briljant, en visueel adembenemend mooi. En sommige scènes zijn nu al klassiek - we hebben gisteren nog in ons stamcafé de scène met de espresso en het servetje nagespeeld (niemand lachte; men had de film nog niet gezien).

Dat 'Mulholland Drive' uiteindelijk toch niet het viersterrenniveau van 'Blue Velvet' en 'Lost Highway' haalt, heeft alles te maken met het laatste halfuur, waarin Lynch, als een soort amateur-Sigmund Freud, aan droomuitlegging doet. 'Mulholland Drive' is, in tegenstelling tot het ondoorgrondelijke 'Lost Highway', niet helemaal ontoerekeningsvatbaar: het mysterie wordt enigszins ontrafeld, de sluier opgetrokken, het sterrenstof weggeblazen. En dat is een beetje jammer - je blijft achter met het onbehaaglijke gevoel dat je té vroeg uit een machtige droom bent ontwaakt. En mocht u achteraf toch nog met onbeantwoorde vragen zitten, luister dan gewoon naar de lyrics van 'In Dreams', en alles zal aan het licht komen: In dreams you're mine/All the time.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234