null Beeld

Review: Mumford & Sons in Het Sportpaleis

Toegegeven, we hebben nooit echt iets gehad met Mumford & Sons. Violen associëren we al snel met de Elisabethwedstijd, en bij een banjo denken we iets te vaak aan ‘Deliverance’-achtige toestanden om gezond te zijn. Máár: dat was voor Marcus Mumford ons met een barstensvol Sportpaleis ten dans vroeg. En u kent ons: wij kunnen zo moeilijk ‘nee’ zeggen.

Tom Raes

We trokken meer dan één wenkbrauw op toen we hoorden dat na hun wereldrecord ‘de Lotto-arena uitverkopen’ het concert van Mumford & Sons verhuisd werd naar de goede buren van het Sportpaleis. Het zou niet de eerste groep zijn die op het grote podium plots dreigt te verdrinken in overmoed, en zo’n Sportpaleis kan gróót zijn als je weinig meer bij hebt dan een paar gitaren, een viool en een contrabas. Maar kijk, al van bij opener ‘Babel’ kregen we van Mumford & Sons op een blaadje dat een Sportpaleis, naast met een uitverkocht publiek en een wall of sound, ook op andere manieren te vullen is.

Met vrachtwagenladingen léf bijvoorbeeld. Of hoe noemt u het anders wanneer een groep hun grootste hit (‘Little Lion Man’ in dit geval) al als tweede in de setlist steekt, daarbij het risico lopend hun kruit wel érg snel te verschieten? Of wanneer ze, bij wijze van toegift, zonder instrumenten te midden een kolkend Sportpaleis gaan staan om met één microfoon ‘Reminder’ en daarna ‘Sister’ a capella te brengen? Des te indrukwekkender omdat de vier er daarbij in slaagden de achttienduizend roergangers muisstil te krijgen, geen kleine prestatie als je diezelfde bende net anderhalf uur lang richting delirium geduwd hebt.

Het moet gezegd: qua inkleding speelt Mumford & Sons al lang niet meer op Lotto Arena-niveau: een lichtshow op het podium die ze geleend lijken te hebben bij een of andere stadionact, en nog eens een tapijt van gloeilampen dat doorheen de zaal hing. We begonnen stilaan te vermoeden dat achter het hele Lotto Arena-verhaal wel eens een uitgekiende promotiestunt zou kunnen schuilen, de show leek gewoon op maat van het Sportpaleis gesnéden, maar zo cynisch wilden we nu ook weer niet zijn op Marcus Mumfords feelgood-feestje.

Want Mumford moest nog maar kijken naar die basdrum voor hem of het leverde al massaal handengeklap op, hij moest nog maar de eerste noten van beproefde crowdpleasers als ‘Little Lion Man’, ‘The Cave’ of ‘I Will Wait’ tokkelen of u en de buren hingen al in de nok. Wij vlogen gemakshalve dan maar mee. Nagenoeg foutloos gespeeld, even foutloos onthaald.

Twee platen hebben de vrienden van Mumford & Sons ondertussen op de naam staan, al kon u ons op dat vlak flink bij de neus nemen: veel verschil tussen werk van die eerste of de tweede worp merken we nog altijd niet, en live misschien nog het minst. Dat bleek ook Mumford zelf te beseffen, en voor zijn setlist graaide hij dan ook gul uit zowel het oudere werk op ‘Sigh No More’ als uit het nieuwere van ‘Babel’. Laat daar nu net dé zwakke plek liggen bij de bende folkies: u vindt meer variatie in een doos met enkel witte paaseieren. Een one trick pony, noemen ze zoiets in de taal van Mumford himself. Maar wie er donderdag bij was moet toegeven: de pony heeft zijn kunstje uitzonderlijk goed onder de knie. Er hing iets in de lucht, en dan hebben we het niet over de patchoulie van Marcus Mumford.

Eens benieuwd of het lang genoeg in de lucht blijft hangen om ook op de festivals te overtuigen: in een Sportpaleis dat speciaal is komen opdagen voor de eigen kweek knetterde het geweldig, maar of Mumford en co. datzelfde trucje kunnen uithalen met concurrentie van andere podia en een publiek dat vaak maar half bij de les is, dat vragen we ons nu af. Maar het Sportpaleis mogen ze alvast in hun binnenzak steken. ‘This is the biggest show we’ve ever played under a roof’, klonk het vanop het podium. En ja, zo voelde het ook wel een beetje aan.


Hoogtepunt

U mag ‘Little Lion Man’ dan wel nog altijd niet beu gehoord zijn, maar wij kiezen hier toch voor de bisronde: enorm riskant om te vertrouwen op de goodwill van achttienduizend extatische mensen om even de muil te houden, maar het loonde. Waarvoor we u evenzeer dankbaar zijn.


Laagtepunt

Dat ene nummer dat Mumford solo inzette, om even later bijgetreden te worden door de rest en dan samen naar het crescendo te klimmen. Hebt u ‘m?


Quote

‘You’re all very well behaved. You don’t have to be, you know.’– Marcus Mumford geeft u toelating om zich eindelijk eens ongegeneerd in het kruis te krabben en een sonore boer het Sportpaleis in te sturen. Wij gehoorzaamden. En u?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234