null Beeld

Review: Muse - Origin of Symmetry

We moeten het toegeven: in al onze onfeilbaarheid durven ook wij al eens van mening te veranderen. Aanvankelijk vonden we 'Origin of Symmetry' een pretentieuze hoop marcheermuziek gebracht door een militair muziekkorps geleid door een hysterische cha...

Michael Knapen

We moeten het toegeven: in al onze onfeilbaarheid durven ook wij al eens van mening te veranderen. Aanvankelijk vonden we 'Origin of Symmetry' een pretentieuze hoop marcheermuziek gebracht door een militair muziekkorps geleid door een hysterische chanteuse. We hadden onze machete al bovengehaald om dit plaatje tot wokbare stukjes te reduceren, toen we bij de zesde beluistering tot onze ontsteltenis vaststelden dat we aan het headbangen waren. En we wisten: we're hooked.

Deze plaat beukt op je hersenen in als honderd carabinieri op één man met een sok op z'n kop. Het eerste rustpunt komt pas in het midden van de zesde, epische track 'Citizen Erased', als plots de gitaarstorm even gaat liggen. Ons advies: ademt u eens diep in, want it ain't over till it's over .

Vroeger verweet men Muse weleens dat ze klonen van Radiohead waren - Matthew Bellamy's frêle, rijkelijk van pathos voorziene stemtimbre zal daar waarschijnlijk niet vreemd aan geweest zijn. Klonen? Evil Twins, more like. Thom Yorke wordt het puisterige broertje, de computer geek, de wussy. Faut le faire!

Hoogtepunten? Niets dán hoogtepunten! Zoals het 'Hypermusic', een teletijdmachine van een song: we schrijven 1971 en de acid is bad. Gooi The Who, Hawkwind en Nirvana in een erlenmeyer, hou hem boven de bunsenbrander tot er blauwe dampen opkringelen, et voilà: Überrock, the Muse way.

Of 'Space Dementia': de gebochelde pianist hangt in een kooi en wordt onder schot gehouden. Denk aan Queen, met een van zijn leren broek en moustache verloste Freddie Mercury: zonder de gay innuendo, en bijgevolg ook zonder de camp en kitsch - al komt de Spinal Tap-demon soms schrikbarend dicht bij, zoals ook elders op deze plaat, maar telkens wordt hij kordaat terug z'n hok ingejaagd.

Zo gaat 'Darkshines' bijna - maar net niet - uit de bocht: Bellamy mag de castraat in zichzelf bovenhalen, goed voor bijna vier minuten theatrale extase, van rug- en flankdekking voorzien door een batterij luchtafweergitaren. We kunnen het niet helpen maar: we zijn er helemaal weg van.

'Screenager' is een ingetogen hymne over teenage angst, het - tiens - opgewekte 'Feeling Good', deed ons aan het beste van Janis Joplin denken - in deze door Ricky, Christina en Britney geteisterde tijden geen geringe verdienste.

Deze plaat doet pijn, maar dan op geheel door Von Sacher-Masoch goedgekeurde wijze; je haalt opgelucht adem als ze afgelopen is, maar een halfuur later zweeft je vinger alweer vertwijfeld over de play-knop, klaar om jezelf nog een shot toe te dienen.

Zelfs afsluiter 'Megalomania'- nomen est omen nog aan toe!- kan met z'n over-the-top vocals en Phantom of the Opera-sfeertje niet verhinderen dat dit ongeveer het sterkste is wat het Kanaal is komen overwaaien sinds die middag dat onze Ierse oom Fergus in onze wei landde, zijn zweefvliegtuigje volgestouwd met zelfgestookte whiskey.

Ons advies: play it loud!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234