null Beeld

Review: Muse (Sportpaleis Antwerpen)

Het is altijd een beetje slikken als blijkt dat een groep waar je het wel voor had óók in staat is een miskleun van een plaat uit te brengen. Een beetje als een kind dat net gezien had hoe Sinterklaas zijn baard aftrok en een sigaret opstak, zo begaven we ons dinsdag richting een uitverkocht Sportpaleis voor het fenomeen Muse.

Probeert u ons maar eens te zeggen dat we ongelijk hadden omdat we vooraf het ergste vermoedden. ‘The Second Law’, de nieuwste van het trio uit Teignmouth, was tenslotte geen reden om op voorhand al een gat in de lucht te springen: experimenten met dubstep, op een of twee uitzonderingen na vooral ongeïnspireerde nummers en soms meer Queen en U2 dan Queen en U2 zélf. Onze Man bedacht de plaat met één ster, wij zagen de bui al hangen.

Maar wat bleek? Dat er toch nog klare hemels en zonneschijn zijn in het land – of zeg maar gerust ‘de planeet’ – waarop Muse zich bevindt. Het 'Cirque de Bellamy' kwam dan wel wat traag op gang met ‘Unsustainable’ –de dubstep van hierboven – en het al even nieuwe 'Supremacy' - een nummer dat zo Bond wil zijn dat het bijna in een Wodka-Martini slurpende Aston Martin verandert, eens de groep zich een weg had geslagen door al dat nieuws en ouwe getrouwe ‘Bliss’ ertegenaan gooide, begonnen we weer hoop te koesteren dat misschien, héél misschien, het allemaal nog wel eens goed zou kunnen komen die avond. De ruimtevaart van 'Map of the Problematique', de elektrodisco van 'Supermassive Black Hole' en het oproergekraai van 'Uprising' bevestigden: strak gespeeld en luidkeels meegebruld door een Sportpaleis dat op de rand balanceerde.

Er valt bij Muse nog altijd geen enkele boodschap te rapen, tenzij u gelooft in het naderende einde van de wereld of buitenaardse invasies. De momenten waarop de band probeert te bewijzen dat ze wél iets in hun mars hebben dat je ‘engagement’ zou kunnen noemen - hun gewraakte laatste plaat staat er vol van - boeien dan ook het minst. Zo kwam het dat het publiek rechtveerde bij elke ‘oud’ nummer, om dan prompt weer te gaan zitten wanneer er weer nieuw materiaal in zicht kwam (Panic Station, Animals, Explorers). Het resultaat was een niet onaardige stoelendans.

Gelukkig hebben Matthew Bellamy en kornuiten nog vijf andere platen waar ze wel ongegeneerd uit kunnen grabbelen, ook al lag de nadruk dinsdag meer op de recentste van die vijf. Gros van het werk kwam uit ‘Black Holes & Revelations’ uit 2006 en ‘The Resistance’ uit 2009. Uit debuut ‘Showbiz’ enkel zonnestorm ‘Sunburn’, van doorbraakplaat ‘Origin of Symmetry’ naast ‘Bliss’ enkel het immer kolkende ‘Plug In Baby’.

Het moet gezegd: de drie sterren hierboven heeft Muse op zijn minst voor een deel ook aan ú te danken. Zonder uw massahysterie, uw oorverdovende samenzang en uw zee van twintigduizend lichtjes had het resultaat wel eens heel erg anders kunnen uitdraaien. We onthouden: u kent duidelijk de tekst van 'Starlight', u hebt allemaal een 'Plug In Baby' thuis en na 'Uprising' bent u eens buiten het Sportpaleis een revolutie gestart die die na 'De Stomme van Portici' tot een partijtje Scrabble degradeerde. Hulde.

En omdat een recensie van een Muse-concert nooit volledig is zonder een oplijsting van de shenanigans op het podium, overlopen we snel even: een basgitaar met lichtjes in de nek, een lichtpiramide die binnenstebuiten keerde en vanuit de lucht op het podium neerdaalde als zaten we naar ‘Close Encounters of the Third Kind’ te kijken, een zonnebril met led-schermen in, en meer lasers dan in de gemiddelde Star Wars-film. Op de schaal van Muse: een al bij al nog bescheiden opzet, dus.

Uiteindelijk moesten we besluiten dat Muse nog altijd gewoon Muse is en het beste gedijt op een podium, waar ze naar hartlust groots, bombastisch, energiek en bijwijlen gewoon lachwekkend kunnen zijn. En dat is niet noodzakelijk altijd slecht. Nu ja, zolang ze niet té veel op die laatste plaat leunen.


Hoogtepunt

De led-schermen rondom het podium, die tegen het einde als reusachtige roulette beslisten over de songkeuze. Een leuk idee, maar voor Muse-fans is de keuze tussen 'New Born' en 'Stockholm Syndrome' er eentje van 'Sophie's Choice'-achtige proporties. Het werd trouwens 'Stockholm Syndrome'.


Dieptepunt

We weten dat pathos nooit ver weg is bij Muse en 'erover gaan' voor nooit ver genoeg is, maar de manier waarop Matthew Bellamy in 'Follow Me' met beide handen om de microfoon geklemd op de knieën ging was zelfs voor zijn doen een klein béétje belachelijk.


Quote

‘Howyhgowyowehewoantwerp!’ – De bindteksten van Matthew Bellamy zijn vaak even verstaanbaar als zijn complottheorieën.


Applausmeter

undefined

null Beeld

undefined

undefined

undefined

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234