Review: My Morning Jacket - Z

We waren er bijlange nog niet uit wie ons eindejaarslijstje zou aanvoeren - Sufjan Stevens, The Magic Numbers, Franz Ferdinand, Bloc Party, eels, Kaiser Chiefs, Antony and The Johnsons, The Arcade Fire, LCD Soundsystem, Neil Young, Soulwax, The White...

We waren er bijlange nog niet uit wie ons eindejaarslijstje zou aanvoeren - Sufjan Stevens, The Magic Numbers, Franz Ferdinand, Bloc Party, eels, Kaiser Chiefs, Antony and The Johnsons, The Arcade Fire, LCD Soundsystem, Neil Young, Soulwax, The White Stripes, Admiral Freebee, South San Gabriel, Monza, Bright Eyes, Millionaire, M.I.A., The Earlies (zie verder) of toch maar één van de fonkelende Best of-boxen, wat een verplétterend jaar - maar nu weten we het zeker: 't wordt My Morning Jacket! Met 'Z' hebben Jim James & co. het onomkeerbare meesterwerk afgeleverd dat er al sinds hun debuut in 1999 zat aan te komen. De plaat heeft alles: de poëzie van Sufjan Stevens, de arabesken van The Arcade Fire, het diepe van eels, het gekwelde van Antony, de storm in het hoofd van Admiral Freebee, het opgewekte van Kaiser Chiefs, het hippe van Franz Ferdinand, het tintelende van The Magic Numbers and then some. Werkelijk níéts wensen wij op 'Z' aan te merken - of het moet detailkritiek zijn op het weinig aanlokkelijke, magisch-surrealistische cd-hoesje. De muziek stuitert alle kanten uit - vaak in één en dezelfde song - en omhelst en route verschillende genres, maar ontspoort nergens. Neem als voorbeeld halverwege de plaat het intrigerende 'Into the Woods', een valse trage: een hoempa-kermisdeuntje onder een complexe zanglijn zou als een tang op een varken moeten slaan, maar werkt hier wonderwel, en dan wurmt zich op het eind ook nog eens geheel onaangekondigd een mannenkoor de song binnen. Briljant! Van dezelfde orde is de withete, zinderende rock die 'Anytime' heet: hoe de oe-oe-oes als rubberen balletjes opbotsen tegen de betonnen muur van gitaren, bas, toetsen en drums! Of het aan een kwaaie Neil Young & Crazy Horse ontfutselde 'Lay Low' - lang geleden dat we nog eens van zo'n langgerekte vettige gitaarsolo mochten genieten. En wat gezegd van de heupwiegende country 'Knot Comes Loose', of van het slotnummer 'Dondante', dat tergend traag inzet - stem, drums en een toefje gitaar - om halfweg als een fusee open te spatten en daarna zachtjes weer uit te sterven. En op de eerste helft van de plaat staan óók niks dan hoogtepunten. De lome soul van het hypnotiserende 'Wordless Chorus', gezongen met een falset die zich tussen Neil Young en Jeff Buckley ophoudt, gaat vlekkeloos over in het hippe 'It Beats 4 U', 'Gideon' draagt de pathos van de bevlogen U2 uit, 'What a Wonderful Man' is een rauwe lap van een onweerstaanbare, erg Britse popsong, doormidden gekliefd door een gitaarsolo met vuile manieren, en in 'Off the Record' skankt Jim James à la The Clash een eind weg: lékker. Hoe organisch past daarbij de dub lounge die bassist Two Tone Tommy en drummer Patrick Hallahan aan het nummer hebben gebreid. Pfwioew.

Met 'Z' bewijst My Morning Jacket dat het The Band van zijn tijd is, letterlijk en figuurlijk. Een glorieuze plaat!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234