null Beeld

Review: Mystic River

Laten we mekaar geen kool verkopen: Clint Eastwood heeft sinds 'Unforgiven' (1992) nog maar weinig goeie dingen klaargestoofd (denk onder meer aan 'Blood Work' en 'Space Cowboys' en begraaf kermend uw hoofd in uw handen). En ook Clints nieuwste, 'Mys...

Erik Stockman

Laten we mekaar geen kool verkopen: Clint Eastwood heeft sinds 'Unforgiven' (1992) nog maar weinig goeie dingen klaargestoofd (denk onder meer aan 'Blood Work' en 'Space Cowboys' en begraaf kermend uw hoofd in uw handen). En ook Clints nieuwste, 'Mystic River', is een sof van jewelste. De plot draait rond drie uit mekaar gegroeide jeugdvrienden die door een gruwelijke moordzaak weer worden samengebracht. Uiterlijk is 'Mystic River' opgebouwd als een traditionele politiefilm - een moord, ondervragingsscènes, flikken op pad - maar de ambities van Eastwood reiken hoger, véél hoger: Clint wil in deze zwaar meditatieve prent de ziel blootleggen van drie door het noodlot gekwetste mannen en en passant nog iets zeggen over de grote thema's van het leven, als daar zijn Schuld, Boete, Wraak & Verlossing. Alstublieft! De nochtans niet van humor en relativeringsvermogen verstoken Clint heeft voor een godsjammerlijk zware aanpak geopteerd: de acteurs bewegen zich door de decors alsof ze het volledige oeuvre van Dostojevski tussen hun bilspieren geklemd houden, en de bombastische, door Clint himself gecomponeerde soundtrack en de zwaarbeladen mise-en-scène roepen een terneerdrukkende, welhaast bijbelse noodlotsatmosfeer op. Maar bij atmosfeer blíjft het eigenlijk: krab het door Clint zo zorgvuldig aangebrachte donkere vernislaagje weg, en u kijkt uit op een akelig hol, weinigzeggend en zwak vertolkt melodrama dat stikt van scènes en momenten die rechtstreeks uit een zaterdagavondfilm hadden kunnen komen. Sean Penn tracht zijn demonen aanschouwelijk te maken door aldoor hevig te knarsetanden en met de schouders te rollen (wedden dat die schouders een oscarnominatie krijgen?); Kevin Bacon, die de rol van de flik voor z'n rekening neemt, voert aldoor melodramatische telefoongesprekken met zijn ex-lief, die steevast geen woord terugzegt (vrouwen!); en Tim Robbins, die een als kind seksueel misbruikte man vertolkt, probeert zijn trauma's voelbaar te maken door geregeld als een snoek voor zich uit te staren en met een trillend Johan Museeuw-stemmetje wartaal uit te slaan ('Ik ren weg uit een donker woud... en nog een gesneden brood, graag!). Hoe jammer is het dat Eastwood, die zich met 'Unforgiven' nochtans had ontpopt tot een buitengewoon intelligent en sober cineast, dient terug te vallen op dit soort overnadrukkelijke en psychologisch ongeloofwaardige weekendfilmtafereeltjes. Misschien toch maar eens aan het pensioen beginnen te denken? Het is maar een hint, Clint.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234