null Beeld

Review: N*E*R*D - Fly or Die

Laat net iets té cool uitziende types u vooral niet wijsmaken dat alleen undergroundmuziek goed en vernieuwend kan zijn (en dat goede en vernieuwende muziek alleen per postorder en op vinyl te krijgen zou zijn): er is absoluut niks mis met hits. Elv...

Geert Op de Beeck

Laat net iets té cool uitziende types u vooral niet wijsmaken dat alleen undergroundmuziek goed en vernieuwend kan zijn (en dat goede en vernieuwende muziek alleen per postorder en op vinyl te krijgen zou zijn): er is absoluut niks mis met hits. Elvis had hits, Little Richard, The Beatles, The Kinks en The Stones hadden hits, alles van Motown en Phil Spector, Abba, The Pistols, Blondie, Prince, Nirvana, Missy Elliott en The White Stripes: hits, hits en nog eens hits, en allemaal fantastische muziek.

Ook bijzonder fantastisch, en helemáál uit hits opgetrokken is het duo Pharrell Williams-Chad Hugo. Als The Neptunes schreven en produceten ze de afgelopen jaren voor God en klein Pierken meer top-30-materiaal dan wie ook, en bovendien leek het wel alsof ze uit iederéén een geweldige, spannende popplaat konden halen, zélfs uit *NSYNC en Britney Spears ('Slave 4U'!).

Met die wetenschap in het achterhoofd is het een bijzonder vreemde ervaring naar 'Fly or Die', de tweede cd van hun eigen groep N*E*R*D, te luisteren. 'Zouden we in plaats van met twaalf crappy artiesten ook met twaalf extreem crappy songs een goede cd kunnen afleveren': dat moet, zo vermoeden wij, de vraag achter de plaat geweest zijn. Het antwoord is, helaas: néén.

Want laat u vooral niet misleiden door 'She Wants to Move' (de behoorlijk aanstekelijke single, en een terechte hit), de machtige openingstrack 'Don't Worry about It' (een geweldige lap vettige geilnevenfunk van het soort waar Prince vroeger een patent op had) of door 'Trasher', waarin ze hardcore hiphop met een pophook vermengen: dat zijn toevallig de drie tracks die er op 'Fly or Die' met kop en schouders bovenuit steken. Oké: 'The Way She Dances' kan er - de zon schijnt, en we zijn in een goede bui vandaag - nog net mee door, en 'Maybe' is best leuk voor wie nog nooit de échte Beatles heeft gehoord, maar daarna is onze goede wil helemaal op. Let's face it, heren: nummers als 'Backseat Love' hadden bij de Chili Peppers de demostudio niet eens verlaten, van een ballad als 'Wonderful Place' had alleen de jonge, zwarte en nog min of meer bij zijn zinnen zijnde Michael Jackson iets kunnen maken, en fluttige derderangstracks als 'Breakout' en 'Jump' wérken, maar helaas vooral op onze zenuwen.

Verveling en middelmaat was het laatste waar we Pharrell Williams & Chad Hugo vóór 'Fly or Die' mee geassocieerd zouden hebben. Nu blijkt dus dat ze ook dát perfect kunnen produceren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234