null Beeld

Review: Neil Halstead - Sleeping on Roads

Zo'n goeie tien jaar geleden heette de populairste Britse podiumsport shoegazing, oftewel verlegen naar de punten van je schoenen staan staren terwijl je gitaar de bas, drums en zang verzuipt in oorverdovende golven distortion en feedback. De elpees ...

Herbert Struyf

Zo'n goeie tien jaar geleden heette de populairste Britse podiumsport shoegazing, oftewel verlegen naar de punten van je schoenen staan staren terwijl je gitaar de bas, drums en zang verzuipt in oorverdovende golven distortion en feedback. De elpees van Chapterhouse en Moose hebben we allang stiekem in de collecties van onze ergste vijanden binnengesmokkeld, maar die eerste platen van Ride, My Bloody Valentine en Slowdive klinken nu nog altijd even Nilfisk-fris als toen.

Slowdive was vijf jaar lang de groep van Neil Halstead. Toen hij de mogelijkheden van het glinsterende, koude geluid van het shoegaze-kwintet zo ongeveer uitgeput achtte, floot Halstead een nieuwe band bij elkaar, Mojave 3. Instant-succes was het gevolg onder de critici, al waren wij niet meteen onder de indruk van hun mix van comateuze Americana en atmosferische alt.country.

Halsteads solodebuut 'Sleeping on Roads' klinkt fragieler dan de drie platen van Mojave 3 samen, en toch ademt het een heel andere sfeer. Her en der hoor je nog vage echo's van Bob Dylan en Gram Parsons, maar Halstead nestelt zich met deze cd toch vooral in de slipstream van de Britse folktraditie van Nick Drake, Bert Jansch en Belle & Sebastian. In openingstrack 'Seasons' - een surfsong die niet eens lijkt op een surfsong, maar de surf van Cornwall is dan ook niet die van Californië - is de gelijkenis tussen de stemmen van Halstead en Drake ronduit spooky. Gelukkig beseft Halstead dat te veel op Nick Drake lijken (zie ook: die natuurbeelden in de teksten, dat vloeiende akoestische gitaarspel, die mooi opwellende koperblazers) nefast zou zijn voor zijn carrière en saboteert hij zijn folkpop slim met een stemvervormer in 'Two Stones in My Pocket' en met noisy Slowdive-gitaren aan het eind van het prachtige 'See You on Rooftops': mocht de baas ons ooit op een ritje met de spaceshuttle trakteren, dan speelt onze discman ongetwijfeld deze song op het ogenblik dat we de dampkring verlaten.

Het kale, ruisende 'Martha's Mantra (for the Pain)' had een demo van Simon & Garfunkel kunnen zijn, geweigerd door de platenfirma omdat spitse teksten over bondage sex met barmhartige katholieke meisjes dertig jaar geleden niet echt done waren: 'Heaven is the place that's open / when all the bars in town are closed'. En wat dacht u van een zinssnede als 'One day it just snowed I guess / and they closed the roads into your heart' (uit 'Hi-lo and Inbetween')?

Hoewel Dylan-fans zeker de titeltrack eens moeten uitchecken en Halstead de melodie van 'Dreamed I Saw Soldiers' van Damien Jurado's 'Ohio' heeft geleend, zijn de andere songs niet allemaal even sterk. Erg is dat niet, want net zoals in een goeie roadmovie lijnen de minder geslaagde scènes/songs de mood alleen maar scherper af. 'Sleeping on Roads' is eigenlijk niet meer dat het resultaat van een (on)gelukkig toeval; de plaat van een man zonder plan die noodgedwongen een paar maanden in een studio ging logeren omdat zijn vriendin hem op straat had gezet. Neil Halstead is niet de nieuwe Nick Drake, hij is zelfs geen vernieuwer. Hij heeft wél een mooie, trage popplaat gemaakt die net zo goed beluisterd kan worden tijdens lome ochtendlijke autoritten op de eerste zonnige dag van het jaar, als tijdens druilerige middagen waarop je niets beters te doen hebt dan languit te liggen staren naar de vertraagde beelden van een Britney-video. Dat hebben we helemaal zelf uitgetest, ja.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234