null Beeld

Review: Neil Young & Crazy Horse op de Lokerse Feesten 2014

Als nostalgie acne is, dan is melancholie schurft. Maar voor een dagcrème van opbeurend sentiment moet je niet bij Neil Young zijn. Niet erg: wie treurt mooier dan The Loner?

Neil Young, Frank Sampedro en Rick Rosas staan op een kluitje. Een gitaar, een gitaar en een basgitaar. Ze vrijen elkaar op als jonge, verliefde hondjes. En ze spelen 'Down by the River'. Geen vijf minuten, geen kwartier, maar een hálf fucking gelukkig uur: ja, Neil Young & Crazy Horse openden hun set op de Lokerse Feesten met een middelvinger richting de 21ste-eeuwse wetten van snel en kort en hip en heftig. Ik wist plots weer wat rock-'n-roll op zijn best vermag: je mééslepen, weg van het afvoerputje, richting lelieblanke euforie. ‘Powderfinger' - ook een versie van een kwartier - was meer moois. Déjeuner sur l'herbe met al je vrienden: rosé walst door de monden, en plots staat iemand recht om met hoge stem te declameren dat verdriet bij wet verboden moet worden.

Er was ook weer wat te zien: ik ken geen mooiere lelijke man dan Neil Young. Die mossige bakkebaarden, die dwarse kop. The Loner is een zeebonk die zijn syfilis met waardigheid draagt, een piraat die de liefde belijdt. Hij kijkt ook nog altijd zo verrukkelijk stuurs - alsof Justin Bieber hem net een bolus van eigen makelij onder de neus heeft geschoven.

En bekijk de rovers van Crazy Horse, dat paard met volle manen. Bejaard, maar jóngetjes: zie ze groeien zodra ze een gitaar omgegord krijgen, zie ze blozen, zie ze spelen voor de meisjes. Ze leven in blessuretijd - Billy Talbot herstelt thuis van een beroerte - maar ik wed dat ze 's avonds nog altijd op minirokjesjacht willen in de stad. En nooit voor het donker thuis, dat spreekt.

Goed tweeënhalf uur speelden Neil Young & Crazy Horse hun liedjes. Maar de euforie van die eerste drie kwartier bekoelde. Want: prima dat de nummers zo lang mochten dansen, slepen en kontdraaien, maar dan had het wel spánnend moeten blijven. En dat was het niet de hele tijd. Als zo'n jam weer eens uitliep in opwindingloos droogneuken, voelde ik weleens de drang opkomen om babysokjes te gaan breien. En die drang, moet ik toegeven, voel ik zelden opkomen.

De rek in 'Standing in the Light of Love' knapte genadeloos, tijdens 'Love To Burn' gingen mijn gedachten op dropping, 'Blowin' in the Wind' - van die andere ouwe knakker met de blues in z'n kop geëtst - kroop niet onder de huid, en 'Rockin' in the Free World' klonk als niet meer dan een verplicht nummer. En die melige bisronde was pretty overbodig.

En toch: tussendoor werd er nog voldoende ontroering bedeeld. Een snerp mondharmonica hier, een puberend gitaarlickje daar, Neil die 'Be on my side / I'll be on your side, baby' zingt en een vol festivalterrein kniehoog in liefdesverdriet zet. En 'Days that Used To Be' was wél hocuspocus met een achteruitkijkspiegel en een verschroeide ziel, 'Heart of Gold' verfrommelde de harten, 'Psychedelic Pill' was vuil als een jongensfantasie, en in die fenomenale versie van 'Cortez the Killer' werd midzomer herfst.

Teleurstelling en euforie hielden elkaars handje vast, daar op de Lokerse Feesten - ik vind dat Neil Young het verdient dat we vooral het twééde onthouden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234