null Beeld

Review: Neil Young & Crazy Horse - Zuma: lees de originele Humo-bespreking uit 1975

'Zuma' was Crazy Horse 2.0. Danny Whitten was dood, maar Frank 'Poncho' Sampredo wist net bezijden zijn schaduw te gaan staan, en The Horse weer in galop te krijgen. - (jub)

Redactie


Een Neilpaal in de geschiedenis van de gelaarsde cat

Door : Kommersjeel Kareltje

Voor de mensen die aan hun eigen troebelen en tormentaties niet voldoende hebben, die daarnaast nog behoefte hebben aan een intens-triest stemgeluid en vrij verbitterde songs, voor de Neil Young fans dus, is 1975 een goed jaar geworden. Niet alleen keerde de Bard na een wat mindere periode helemaal terug met de twee jaar geleden gemaakte maar deze zomer uitgebrachte elpee 'Tonight's The Night', maar nauwelijks vier maanden later heeft hij alweer een elpee uitgebracht. Een echte nieuwe ditmaal, die luistert naar de titel 'Zuma' en die weer muziek bevat die de aanhang van de ijlvibrerende Canadees tot grote vervoering en ontroering zal brengen. Want met behulp van ouwe getrouwen als Ralph Molina en Billy Talbot en nieuwe gitarist Frank Sampredo (die Nils Lofgren niet kan doen vergeten maar bij tijden toch benadert) neemt Young de draad weer op die sinds het maken van 'Harvest' een tijdlang kwijt was.

En toch biedt 'Zuma' de liefhebbers in weerwil van de vertrouwde muzikale benadering een nieuwe Neil Young. Niet langer de van zelfmedelijden (hoe mooi ook gebracht) overlopende jongen die het gevoel heeft dat iedereen tegen hem is. Maar een man die op 'Don't Cry No Tears' wel verdriet heeft over de afvallige vrouw maar zich toch staande houdt. En die op 'Barstool Blues' de onvermijdelijke triestheid ook vermengt met woede. En wie de psychiatriese bijdragen voorin dit vakblad regelmatig volgt weet dat dat een stap in de goede richting is. Op 'Stupid Girl' gaat Young zijn met imidzj als gelouterde, wat harder geworden jongen zelfs een stap verder (te ver?). Maar op zichzelf is de aanwezigheid van een zo lichtverteerbaar nummer (datzelfde geldt trouwens ook voor 'Lookin' For A Love') nooit weg op een plaat waarin zoveel spanningen worden uitgezongen als bij Neil Young het geval is.

Die heel goeie en die iets mindere nummers die we hebben genoemd zijn samen al voldoende om van 'Zuma' een plaat te maken om aan te schaffen, maar er is nog meer. Het pjes de reesiestans zogezegd. Luisterend naar de titel 'Cortez', handelend over de verwoesting van de Azteken door genoemde uitdrager van de westerse beschaving en als zondanig ook de inspiratie voor de titel van de plaat: (Monte) Zuma. Een geweldige tekst - jammer dat Young zijn teksten ook ditmaal niet heeft laten afdrukken - perfekt instrumentaal werk, vooral tussen Neil en Sampredo en een schitterende sfeer.

Neil Young is iemand die door zijn eigen problemen onvoorspelbaar blijft en zo mogen we een slechte periode verwachten. Maar dit jaar heeft hij toch voor twee erg grote platen gezorgd die samen met 'Goldrush' en 'Everybody Knows This Is Nowhere' volstaan om hem toch maar vast bij de groten bij te zetten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234