null Beeld

Review: Neil Young - Greendale

Het zijn kostelijke tijden voor de Neil Young-fan. Er was het prijzige toegangsticket voor zijn optreden in de Antwerpse Elisabethzaal, onlangs werd na jarenlang lobbyen zijn meesterwerk 'On the Beach' heruitgebracht op cd (verplichte kost) en overmo...

Charlie Poel

Het zijn kostelijke tijden voor de Neil Young-fan. Er was het prijzige toegangsticket voor zijn optreden in de Antwerpse Elisabethzaal, onlangs werd na jarenlang lobbyen zijn meesterwerk 'On the Beach' heruitgebracht op cd (verplichte kost) en overmorgen donderdag (14 augustus) ligt 'Greendale', zijn nieuwe plaat, in de rekken.

'Greendale' is volgens Neil Young 'a musical novel', wat minder angstaanjagend klinkt dan 'concept-cd' of 'rockopera'. Hij toert er momenteel mee door de States, zij het niet langer solo zoals in Antwerpen, maar samen met Crazy Horse en een legertje dansers en acteurs (onder wie zijn vrouw en kinderen) die de songs meelippen. Niks dan lof krijgt hij ervoor. In september wordt 'Greendale - the dvd' uitgebracht in een regie van Youngs alter ego Bernard Shakey.

Tot zover de dienstmededelingen, over naar de muziek. Die is, laten we de clou van deze bespreking maar meteen weggeven, van de eerste tot de laatste noot imponerend: klassieke, gruizelige Neil Young & Crazy Horse (minus gitarist Frank Sampredo) zoals die in de scholen onderwezen zou moeten worden. En nu al durven wij te stellen: 'Greendale' behoort tot het beste wat Young al heeft gemaakt!

Young vertelt in tien songs over het leven van de (fictieve) familie Green in het plattelandsstadje Greendale (bestaat echt), en hij kruipt daarbij graag in de huid van de wijze grandpa. 'Grandpa said to cousin Jed/Sitting on the porch/I won't retire/but I might retread/Seem like that guy singin' this song/Been doing it for a long time/Is there anything he knows/That he ain't said?' luidt het redelijk autobiografisch in de eerste strofe van het openingsnummer. Dat nummer, 'Falling from Above', zet al direct de toon: een forse intro, de ontregelde grungy gitaar van Young, vettige solo's, een onverstoorbare ritmesectie (drummer Ralph Molina, bassist Billy Talbot), een sobere aankleding en natuurlijk 's mans uit miljoenen herkenbare stem. Een beetje kenner weet na de eerste paar noten al: dit kan niet meer stuk, en gelijk krijgt ie. Cousin Jed uit het openingsnummer schiet later in het broze 'Leave the Driving' een flik overhoop, die in het aansluitende 'Carmichael' (een treurlied dat zo op 'Tonight's the Night' had gekund) door zijn collega's en weduwe ten grave wordt gedragen. Grandpa van zijn kant sterft in het indrukwekkende 'Grandpa's Interview' aan een hartaanval wanneer hij wordt opgejaagd door het journaille dat smeuïge details over neefje Jed bijeensprokkelt. Voor Young het moment om naar de sensatiepers uit te halen: 'Grandpa died a hero/Trying to stop the media/Fighting for freedom of silence/Trying to be anonymous'. En zo haakt elk nummer in het vorige. Van rockopera's krijgen wij doorgaans de weubbe - we hopen van u hetzelfde - maar op 'Greendale' passen verhaal, songs en muziek wonderwel bij elkaar. Met maar nu en dan een spaarzaam extra-instrument (een mondharmonica in 'Leave the Driving', een orgel in 'Bringing Down Dinner', een doeltreffend gebruikte megafoon in het koppel slotsongs) weten Young en zijn twee Crazy Horse-kompanen de hoogspanning van het openingsnummer tot de slotsong vast te houden - in (voornamelijk) uptempo nummers (zoals de pompende bluesrocker 'Double E') en af en toe een ballad (onze bard zelden zo fragiel gehoord als op 'Bandit'). En hoewel maar één nummer onder de vijf minuten afklokt (drie songs duren zelfs langer dan tien minuten, 'Greendale' ruim 78 minuten!) verveelt de cd geen nanoseconde. Chapeau. Het grimmige verhaal, dat Young de kans biedt een resem thema's te becommentariëren die hem na aan het hart liggen (de macht van multinationals, de media, de politiek, natuurbehoud, het buitenleven), krijgt met 'Be the Rain' toch nog een hoopgevend slot. Dat machtige slotnummer is tegelijk ook een resumé van Youngs carrière: vijfendertig jaar muziek én sociale bekommernis ('Save Alaska, let the caribou stay/Don't care what the governments say/They're all bought and paid for anyway/Save the planet for another day/Hey Big Oil, what do you say?') in één archetypische Neil Young-song van zo'n negen minuten samengebald.

Als u maar één cd koopt dit jaar, laat het dan 'Greendale' zijn! (Voor wie het Green-familieverhaal, inclusief stamboom, wil nalezen: www.neilyoung.com vertelt er - zij het enigszins warrig - alles over.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234