null Beeld

Review: Neil Young - On The Beach

Dat we dit nog mogen meemaken: Neil Young heeft zijn verzet opgegeven en toestemming verleend om zijn meesterwerk 'On the Beach' uit 1974 op cd heruit te brengen! Jarenlang is er op Young ingepraat, zetten fans websites op als drukkingsmiddel, werden...

Dat we dit nog mogen meemaken: Neil Young heeft zijn verzet opgegeven en toestemming verleend om zijn meesterwerk 'On the Beach' uit 1974 op cd heruit te brengen! Jarenlang is er op Young ingepraat, zetten fans websites op als drukkingsmiddel, werden hemel en aarde bewogen om hem op andere gedachten te brengen, maar volgens Young is de klank van een cd inferieur aan die van vinyl, en dus weigerde hij halsstarrig elke medewerking. Of dat de échte reden was, dat durven wij te betwijfelen: andere platen, zoals de door hemzelf gecompileerde, schitterende verzameling 'Decade' uit 1977, kregen later wél een cd-versie, en 'On the Beach' was ook op vinyl allang niet meer verkrijgbaar. Dat de plaat de neerslag was van een zeer rommelige, bij momenten zelfs bittere en pijnlijke periode in het leven van Young, zal ongetwijfeld tot zijn koppigheid hebben bijgedragen. Er was zijn relatie met actrice Carrie Snodgrass, die later op de klippen zou lopen, er waren medemuzikanten en roadies die stierven aan overdoses (en voor wie hij in die tijd het pregnante 'Tonight's the Night' opnam), er waren problemen met de gezondheid van zijn eerste kind (een tweede zoontje zou later nog meer met de gezondheid sukkelen), drugsmisbruik, platen die opgenomen maar niet uitgebracht werden of ander onheil, zoals het wereldwijde onbehagen na de oliecrisis van 1973, verwoord in 'Vampire Blues'.
Niet langer getreurd: voor Neil Young-fans is de sobere cd-release van 'On the Beach' (bonustracks, take-outs noch andere overbodige frullen) een historisch moment, hun vinylexemplaar begon immers angstwekkende slijtagesporen te vertonen. Want u mag 'Everybody Knows This Is Nowhere', 'After the Goldrush', 'Harvest', 'Tonight's the Night', 'Zuma', 'Rust Never Sleeps', 'Ragged Glory' of één van de meer dan dertig andere Neil Young-platen historisch vinden, vergeet nooit dat 'On the Beach' zijn allerbéste is. Toegegeven, violist en meester-dealer Rusty Kershaw deelde tijdens de opnames wat al te kwistig rookwaar en spacecake uit, en 'Vampire Blues' lijdt daaronder, maar de zeven andere nummers behoren tot het allermooiste wat ooit op geluidsdrager is overgezet. Openhartiger dan Neil Young hier kan een mens niet worden. De plaat misleidt ook: wie alleen maar naar de muziek luistert (naast Kershaw doen onder anderen Billy Talbot en Ralph Molina van Crazy Horse, Levon Helm en Rick Danko van The Band en Tim Drummond en Ben Keith mee), zou Young van vrolijkheid en optimisme kunnen verdenken (die spacecake!), maar dan zijn daar die bloedeerlijke en vaak donkere teksten (voor wie tussen de regels leest), en de dubbele bodems. Over de Manson-moorden bijvoorbeeld ('Revolution Blues') of de relatie met Snodgrass ('Motion Pictures'). Van een buitenaardse en vooral tijdloze schoonheid, deze 'On the Beach', of had u dat al begrepen?
Tegelijk worden ook 'American Stars 'n' Bars' (uit 1977), 'Hawks & Doves' (1980) en 'Re.ac.tor' (1981) heruitgebracht. We kunnen ze bezwaarlijk Youngs meest bevlogen platen noemen. Natuurlijk staan op 'American Stars 'n' Bars' het machtige 'Like a Hurricane' en het innemende 'Star of Bethlehem', maar d

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234