Review: New Order op Rock Werchter 2016

De aarskloof tussen jong en oud glinsterde vandaag nergens zo duidelijk in het zonlicht als op de scheidingslijn tussen de KluB C en The Barn, rond het uur dat Flume er stilaan mee ophield en zij van New Order zich een paar honderd meter verder aan het warmlopen waren.

Elk op de eigen manier leuren Harvey Streten van Flume en Bernard Sumner, Stephen Morris en Gillian Gilbert van New Order in principe met dezelfde waar: dansmoves voor krankzinnigen. De ene heeft een geluid dat goed 2016 verbeeldt (en dat vandaag met klinkende argumenten kracht was komen bij zetten), de anderen hadden hun grootste hits al gehad toen de ouders van Streten elkaar nog maar nét hete porren vonden.

De groep die Jon Snow-gewijs uit Joy Division tot leven was gewekt, heeft genoeg troefkaarten in handen - de uit tijdloze klasse opgebouwde songs, de nog steeds unieke sound - om oude zielen van àlle leeftijden te lokken, om het gat tussen de generaties te dichten. Alleen moeten ze daarvoor wel een beetje hun best doen, en het vandaag te lijzige, wat rommelige 'Crystal' werd naar mijn aanvoelen veel te lang gerokken. Al zal het groepje Britse sjamanendansers naast mij daar anders over gedacht hebben. Daarna stond de band nog minstens vijftien minuten op halve kracht te spelen. 'Tutti Frutti' klonk te flauwig. Zelfs het potentieel zo machtige 'Bizarre Love Triangle' rook meer naar de coiffeurs van Pet Shop Boys dan strikt genomen noodzakelijk.

Verzachtende omstandigheid: de negen jaar geleden boos uit de band gestapte Peter Hook is behalve een notoir moeilijke mens ook een van de meest legendarische bassisten van de laatste veertig jaar. Vervanger Tom Chapman trok zijn streng, maar een oerkracht als Hook - een norse metronoom die jarenlang het geluid van New Order bepaalde - vervangen is altijd verliezen.

De elastiek werd al een stuk strakker aangespannen vanaf 'Plastic', maar echt glorieus werd het pas bij de laatste vier nummers, toen achtereenvolgens:

- 'True Faith' de langverwachte vonk aan de lont stak en het (door ongeduld, teleurstelling of dorst ondertussen al flink uitgedunde) publiek alsnog op een proeve van de echte, de nog aan alle naden strak staande New Order werd getrakteerd;

- het snijdende, knerpende en bonkende 'Blue Monday' nog steeds perfect in de roos bleek te kunnen mikken;

- 'Temptation' kwam bewijzen dat het samen met (het vandaag helaas niet gespeelde) 'Ceremony' bij de allerkrachtigste hallucinogenen van New Order hoort;

- en ook een tegelijk melancholische en gespierde versie van 'Love Will Tear Us Apart', hun vaste sluitstuk, nog geen klein beetje touched by the hand of God bleek.

Kort: (1) New Order kan het nog als ze willen, (2) ze rijden met een diesel, (3) de massaal aanwezige Britse fans hebben allemaal pancartes bij waarop ze kenbaar willen maken tégen de Brexit te zijn én Wales liever zien verliezen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234