null Beeld

Review: Nick Cave and The Bad Seeds op Rock Werchter 2009

Gekregen van Nick Cave: een schop onder de kont, een stamp in de ballen, een dartspijltje tussen de ogen. Is 's mans oeuvre sowieso al een huis waarin het aangenaam wonen is, dan hebben wij vandaag definitief onderdak gevonden bij een dakloze met een riante villa. Of zoiets, we zijn nog wat verward.

Het optreden

Mag dit allereerst de plaats zijn waar we The Bad Seeds eren? Twee wereldoorlogen, een pak muzikale modes en tal van druipers overleefd, en nog steeds uit elke porie onversneden klasse zwetend - al valt er bij zo'n stijlvolle Seed, dat spreekt, nooit ook maar een glimp van een okselvijver te bespeuren.

Hun chef heet Nick Cave, en gelooft u maar alles wat over hem gezegd wordt. Hij is, ook de vijftig voorbij, een lekkere brok - zelden een overtuigender argument gekend om alsnog gay te worden. Hij is energiek, boos, neurotisch. Bast en balkt naar de hemel, trekt zijn voorhoofd in een akelige frons, en duwt zijn kruis vooruit. Als woede een soundtrack behoeft, dan levert Nick Cave 'm - en hetzelfde durven wij beweren over passie, lust en emotioneel ontij.

De set? Woedend, wanhopig en geil is Cave in Deanna', bótergeil en vrijpostig in Stagger Lee', waarin hij met bezwerend parlando de passie preekt, om dan in een bad van helse noise te duiken. Dig, Lazarus, Dig!!!' is gescandeerde waanzin. In Red Right Hand' broeit iets, we kunnen er de hand niet op leggen, maar het klauwt en bijt - het doet pijn, verdorie!

En wat gezegd van het doosje classics dat Cave en zijn Seeds achteloos openen? The Weeping Song': een heerlijk doekje voor het bloeden. The Mercy Seat': hier holt een sater, daar rolt een demon, en nergens een veilig onderkomen te vinden. Of The Ship Song': fluister die tekst in ons oor, en wij maken de nacht met u zoek. Al schijnt dat nu ook geen gigantische aanrader te zijn.

En dan is er ook nog Lucy', de toegift: alle traanklieren in actie. I'll love her forever / I'll love her for all time / I'll love her till the stars / Fall down from the sky'. En zo is dat maar net.

Hoogtepunt

De koe bij de horens, zegt Cave, en hij opent met Tupelo': op de kop 25 jaar oud, maar nog steeds een song waar wij een moord - of toch zeker een gauwdiefstal - voor over hebben. Een lang uitgesponnen entree is het, roffelend en donderend, en onbeschaamd graaiend naar uw en onze onderbuik.

Quote

'This song is dedicated to PJ Harvey - wherever she may be.' (De aankondiging van Henry Lee': Nick Cave vergeet zijn scharrels niet.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234