Review: Nick Cave (Lotto Arena)

Een man in zwart kostuum deed, vergezeld van een zootje Bad Seeds, Antwerpen aan. Nick Cave: voor altijd nachtburgemeester.

Ik hou van Nick Cave, bijvoorbeeld omdat je op zijn concerten geen vrouwen in ironisch-gele collants ziet - wel in stemmig zwart (jurk en nylons) en rood (lippen). Ze ruiken naar doodsangst en levenslust, dat hebben ze met hun idool gemeen, en naar jonge minnaars.

'Voortdurend zocht Cave asiel op de eerste rijen, waar tientallen meisjes hem in het kruis en belendende percelen mochten tasten'

Ik hou van Nick Cave omdat hij een back catalogue gebouwd heeft waarin alles wat niet deugt massieve schoonheid wordt. En omdat hij nijver zijn brugpensioen weigert, en in plaats daarvan gewoon een nieuwe klassieker bedenkt - 'Push the Sky Away' is een plaat die angstige nachten makkelijker maakt.

Live werden die jonge songs op blind date gestuurd met de dansende oudjes, en laten we elkaar geen Ingeborg noemen: dat leverde een concert op waarvoor ademnood is uitgevonden. Nick Cave in Antwerpen was de triomf van een mooie, ijdele, nooit oud geworden man die de heroïne wegggooide en een waardig placebo vond: het applaus van mannen en vrouwen die van mooie, ijdele, nooit oud geworden liedjes houden. Voortdurend zocht Cave asiel op de eerste rijen, waar tientallen meisjes hem in het kruis en belendende percelen mochten tasten - later zou u die meisjes in de stad herkennen aan het gesloten glimlachje op hun lippen.

Van de traag-elegante dribbel 'We No Who U R' tot de laatste noten pianogeluk van 'Into My Arms' : Nick Cave was maandag in de Lotto Arena de hogepriester van een zondige gemeente. In 'Jubilee Street' - met zwart beukwerk van zijn Bad Seeds - danste Cave als een extatische heks. In 'Tupelo' resideren Het Beest en De Koning nog altijd in aanpalende woningen. En wie bij 'Mermaids' niet éven sidderde van ongemakkelijk geluk is ongevoelig of frigide. Alleen 'The Weeping Song' (heeft al langer een drankneusje) en 'The Mercy Seat' (met net iets te weinig vlekkerige woede aangeblazen) klonken niet noodzakelijk.

Maar daar stond veel ander lekkers tegenover: 'From Her to Eternity' was episch en opwindend, 'West Country Girl' deed je hopen dat het goed gaat met PJ Harvey , en wat was 'Love Letter' een teder huilmomentje - o, ooit nog eens zo'n brief in broos vulpenblauw te kunnen schrijven, met een tongpuntje dat sneuvelt tussen twee tandenrijen, vol brandstof die Hartstocht heet en altijd met hoofdletter moet.

Het blééf intussen hoogtepunten turven. Cave maakte iedereen cardioloog in 'Higgs Boson Blues' : 'Can you feel my heartbeat?' vroeg hij met z'n donkerste fluisterstem, en ja, dat konden we. 'Stagger Lee' , dat opus van bloed en pus, mocht in briljante waanzin finishen - nooit was moord majestueuzer.

In de bisronde gooide Cave, naar verluidt niet gespreksonderwerp nummer één op het Innesto-congres, met 'God Is In The House' (wat mij betreft heet hij Warren Ellis , briljante Bad Seed) en 'Papa Won't Leave You, Henry' (walste als stugge rode wijn door het glas). En dan was er 'Into My Arms', la ballade des gens amoureux. We hadden de geile en de kwaaie Cave gehad, de liegende en de lachende, de devote en de schuldige - maar dit was de weke, in zichzelf gekrulde Cave: de man die verliefdheid, dat wee-, gek- en zaligmakend sentiment, van een muzikale definitie heeft voorzien.

In welke stad ik me ook te slapen leg: Nick Cave zal er altijd de nachtburgemeester zijn.


Het moment

Om er maar eentje uit te pikken: 'People Ain't No Good'. De hufters, de blaaskaken, de kille, hovaardige, in eigen spekvet verzuipende bruten: allen werden ze op hun nummer gezet door de man die zélf als geen ander weet hoe krokant een gestolen meisjeshart smaakt.


Het publiek

At uit het vuistje: dat van the Cave.


Quote

In 'Push the Sky Away', de finale uppercut net voor de bissen, klonk het zo: 'Some people say it's just rock-'n-roll'. Iedereen wist: zij dwalen. Het is méér. Elixir voor wie eeuwig wil leven, namelijk, Xanax voor wie bang is, rum voor wie eenzaam is.


Tweet

Franky Van der Elst is geen Stephan Vanfleteren, wél een sterrenkenner.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234