null Beeld

Review: Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral My Trial

Ik kan geen traan meer laten bij het zien van Sissy, die junge Kaiserin en er is haast geen kunst waarbij ik nog ontroering voel. Zover heb ik het inmiddels gebracht. Allerlei innerlijke ontvangsttoestelletjes gaan stuk vóór je zelf stuk ga...

Ik kan geen traan meer laten bij het zien van Sissy, die junge Kaiserin en er is haast geen kunst waarbij ik nog ontroering voel. Zover heb ik het inmiddels gebracht. Allerlei innerlijke ontvangsttoestelletjes gaan stuk vóór je zelf stuk gaat. De onschuld, van nature een zwak beestje, sterft jong. Ik zou niet eens bij benadering kunnen zeggen wat "onschuld" betekent; ik vermoed alleen maar dat ze er uitziet als je ouwe korte broek, die je tijdens een geheim bezoek aan je jongenskamer onverwachts terugvindt. Wat eens een deugdelijk, tegen schoolbanken en schoppen bestand kledingstuk was, is nu volstrekt belachelijk en je schaamt je dan ook dat je het ooit hebt gedragen.

Ik krijg een brok in de keel als ik in een krant lees dat een vrouw op een middag haar drie kinderen vermoordt, en daarna de hand aan zichzelf slaat. De buren, die op die manier ook eens in de krant komen, verklaren dat de vrouw altijd opgewekt was en altijd een vriendelijk woord voor hen overhad. Wat in de kranten staat is geen kunst, maar een grauwe graai in het leven. Je schrikt ervan.

Your Funeral My Trial van Nick Cave & The Bad Seeds is een zo grauwe graai in het leven dat het een kunstwerk is. Cave heeft eigenlijk nog maar net het meesterlijke Kicking Against The Pricks gemaakt, een plaat waarop hij zichzelf zoekt in songs van anderen, en nu heeft hij, verspreid over twee maxi-singles, alweer acht nummers klaar die je stuk voor stuk aangrijpen, zoals muziek je nooit eerder heeft aangegrepen. Het zijn monologen van een krankzinnige, het is de grafstem van de bult die je 's nachts rondleidt in een stinkend abattoir, het is een nachtmerrie die zó echt lijkt dat je nauwelijks nog pogingen doet om eruit te geraken. Er staat bloed in de groef.

Wat een fantastische song is Sad waters: bijna Dylanesk, met een zachtjes aanzwellende Hammond, en hoe mooi is de passionele wreedheid in Your funeral, my trial, een gebroken liedje over de obsessie van Cave: een meisje vermoorden en ervoor boeten. Jeroen Bosch, Fellini en James Ensor hallucineren tegelijkertijd in The carney, een geblutste wals en een indrukwekkend fresco van verval, dood en wangedrochten. Het decor is een circus, bloed droogt in het zaagsel van de piste en het magerste paard heet Sorrow. Bijna als Caves angstaanjagende versie van Avalanche (Leonard Cohen) op From Her To Eternity, kraakt en zwelt en ettert Stranger than kindness van Blixa Bargeld en Anita Lane, en ook Long time man van Tim Rose pakt je meedogenloos: Cave maakt deze song mooier door hem grondig te verzieken. In Jack's shadow heeft de boogie kanker en in Hard on for love wordt het verschil tussen liefde en bederf opgeheven.

Wat de Oostakkerse Gedichten zijn voor Claus, is Your Funeral My Trial voor Nick Cave: het allerbeste dat hij ooit heeft gemaakt.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234