null Beeld

Review: Nick Drake - Way To Blue, An Introduction to...

Het verhaal van Nick Drake is geen leuk verhaal. Twintig jaar geleden, net voor iemand begrepen had dat hij met zijn drie lp's ('Five Leaves Left', 'Bryter Layter', 'Pink Moon') onge­twijfeld de belangrijkste Britse singer-songwriter van zijn gen...

Marc Didden

Het verhaal van Nick Drake is geen leuk verhaal. Twintig jaar geleden, net voor iemand begrepen had dat hij met zijn drie lp's ('Five Leaves Left', 'Bryter Layter', 'Pink Moon') onge­twijfeld de belangrijkste Britse singer-songwriter van zijn generatie was, pleegde hij zelfmoord, tot grote verbazing van zijn vrienden en collega's als Richard Thompson, John Martyn en John Cale, die hem in de dagen voor zijn dood niet gedepri­meerder dan anders vonden.

Zijn moeder, Molly Drake, bij wie hij opnieuw was gaan inwonen na een zwerversleven dat hem van Birma naar Bombay, van Londen naar Cambridge, via Parijs terug naar het ou­derlijk huis gevoerd had, wist wel be­ter. Ze vertelde dat haar zoon te veel van schoonheid hield om het in deze lelijke wereld nog langer vol te hou­den en dat hij ook in het geheel niet wilde begrijpen waarom de prachtige muziek die hij op zijn drie officiële lp's (later is nog een postume verza­meling onuitgegeven materiaal ver­schenen, 'Time Of No Reply') vastge­legd had, zo goed als geen kopers ge­vonden had. Nick, die in zijn korte leven slechts acht keer kon overtuigd worden voor een levend publiek te zingen, telkens met faliekant resul­taat, koos de enige oplossing die een poète maudit in bange dagen ziet: suicide.

'Hij was de vriendelijkste mens die ik ooit gekend heb,' zegt Richard Thompson, 'Hij heeft me niet één keer over geld gesproken' voegt Island-platenbaas Chris Blackwell daaraan toe. 'Hij had zo'n hekel aan geld dat hij per definitie zelfs geen halve penny in zijn broekzak had zitten'. 'Hij is de enige artiest met wie ik een volmaakte plaat gemaakt heb', zegt zijn Amerikaanse producer, boezemvriend en voedstervader Joe Boyd.

Als je het zo hoort, hield iedereen van Nick Drake. Maar van wie hield Nick Drake? Zeker niet van zichzelf, getuigen vrienden die hem de laatste maanden van zijn al te korte leven (hij werd 26) zagen wegkwijnen in zijn geheel verduisterde jongens­kamer waar hij in een toestand van halfslaap naar de 'Brandenburger Concerten' placht te luisteren. 'Hij vertelde mij dat hij allang niet meer kon lachen maar ook niet meer kon wenen', zegt zijn vriendin Sheila Wood, 'dat hij geen gevoelens meer had. Dat zijn grootste probleem als songschrijver was dat hij niet kon haten, niet boos kon zijn. Hij was de eerste die ons Tim Buckley, Randy Newman en Van Morrison leerde ken­nen. Hij is ooit grappig geweest, vitaal, sportief - hij liep een heel aar­dige tijd op de 100 yard - maar plot­seling is het allemaal gestopt. Op het einde sprak hij zelfs niet meer. Toen ik hem vroeg waarom zei hij eens, na lang aarzelen: 'Omdat ik niet meer in woorden geloof.' Toen wist ik dat het einde nabij was.'

Wat voor moois er in de jaren voor dat einde door Nicholas Drake werd vervaardigd blijkt uit zijn opnieuw verkrijgbare verzamelde werk 'Fruit Tree'. Wie een voorzichtige stap wil zetten in de wereld van de tengere troebadoer kan zijn voordeel doen met 'Way To Blue', an introduction to Nick Drake.

undefined

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234