Review: No Doubt - Rock Steady

Ze ziet eruit als Madonna ten tijde van 'Desperately Seeking Susan': een wandelend PMS-syndroom met het vestimentaire bewustzijn van een kleurenblinde kleuter. Naar verluidt kocht haar structurele toyboy Gavin Rossdale zich arm aan Prada en Gucci toe...

Ze ziet eruit als Madonna ten tijde van 'Desperately Seeking Susan': een wandelend PMS-syndroom met het vestimentaire bewustzijn van een kleurenblinde kleuter. Naar verluidt kocht haar structurele toyboy Gavin Rossdale zich arm aan Prada en Gucci toen hij haar leerde kennen, maar het hielp niet: Stefani bleef er stralend uitzien als trailertrash en koestert haar uitgegroeide haarwortels met verve. Toch straalt ze een onschuldig en tegelijk pervers soort van seksualiteit uit, en alleen al door zich geen moer aan te trekken van de dictatuur der mode-ontwerpers verdient ze alle sympathie. Helaas is er die stem: 't is en blijft een schelle kwek zonder veel reliëf.

No Doubt maakt lolita-ska die met treinladingen tegelijk over de toonbanken vliegt, want deze 'Rock Steady' kwam op één binnen in de sjarels Over Het Water (250.000 verkocht in één week), terwijl de groep sinds 'Don't speak' (1996) toch bezig was aan een indrukwekkende processie van Echternach. Alleen haar recent solohitje met 'Eve' ('Let me blow your mind' en voor mijn part de rest ook, en snel) was lichtelijk beklijvend, maar dat kwam meer door de clip vol fijne vleeswaren.

Aan deze plaat werkte een bataljon sergeanten van het beste producersgild mee (Nellee Hooper, Prince, William Orbit) en dat is er aan te horen ook: nooit klonk de groep afgelikter. 'Rock Steady' is geen cd maar een auditieve suppo die er moeiteloos ingaat. Of ie erin blijft, is maar de vraag, want ondanks alle inspanningen ben je de meeste liedjes sneller vergeten dan Maurice Develder Frank Verstraeten.

Opener 'Hella good' beschikt nochtans over een riff met potentie, die in de handen van Sepultura zaliger voor bloedend trommelvlies zou zorgen, maar die hier zover naar de achtergrond is gemixt dat je 'm nauwelijks nog hoort. 'Hey Baby' is een mishmash van hiphop, elektropop en dancehall, met Stefani die klinkt alsof ze een springveer heeft ingeslikt en 'Making out' is slappe Madonna, niet toevallig geproducet door William Orbit, ook verantwoordelijk voor de blieps en squeaks bij la Ciccione, alleen mag hij daar aan de slag met sterker materiaal.

't Is opvallend hoe kameleontisch deze groep is: de twee nummers die door Ric Ocasek, ooit van de Cars, geproducet zijn, klinken als doorslagjes van een Cars-demo en 'Waiting Room', meegeschreven door het Leesteken formerly known as Prince beschikt, naast over te veel jazzakkoorden, volledig over de feel van de purperen ten tijde van 'Around the World in a Day'.

'Underneath It All' is eigenlijk de enige meevaller: eindelijk is het fijn skanken geblazen met helemaal te gekke toeters en een succulente rap van Lady Saw als toet. Muziek voor skaters met een diploma en een hazenlip!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234