Review: Oasis - Don't Believe the Truth

Het wordt zo langzamerhand duidelijk wat we tot het einde der tijden van Oasis kunnen verwachten en wat niet. Even leek Noel Gallagher open te staan voor wat kenners 'evolutie' noemen: hij werkte samen met dance-producers en andere Chemical Brothers,...

Het wordt zo langzamerhand duidelijk wat we tot het einde der tijden van Oasis kunnen verwachten en wat niet. Even leek Noel Gallagher open te staan voor wat kenners 'evolutie' noemen: hij werkte samen met dance-producers en andere Chemical Brothers, smokkelde wat stukken en brokken derde wereld de Oasis-sound binnen, en sloeg hier en daar een zijpad in - zoals de opnamesessies in Cornwall met Death in Vegas. 'Don't Believe the Truth' is in meer dan één opzicht terug naar af, en dat hoeft niet eens slecht te zijn: 'Definitely Maybe' en 'What's the Story (Morning Glory)?' waren veruit de beste Oasis-cd's, nadien was het veelal Meer Van Hetzelfde Alleen Iets Minder Goed. Volgens Noel is 'Don't Believe the Truth' bijna zo goed als 'Definitely Maybe' en beter dan 'What's the Story...', maar - wij zoeken voor onze eigen veiligheid nu even de schuilplaats van Osama bin Laden op - daarin moeten we The Chief tegenspreken.

'Turn up the Sun' is een goeie maar geen grootse opener ('drums by Zak Starkey' - zoon van Ringo Starr - Noel is inderdaad 'de werkgever van het zaad van een Beatle'!). 'Mucky Fingers' is een mucky song, te drammerig en bovendien half gejat van de Velvet Underground. 'Lyla' is middelmaat voor een groep die altijd bekendstond op z'n meedogenloze singles. 'The Importance of Being Idle' is een gezellig deuntje waarin The Chief flarden Shadows mixt met een vleugje Kinks en een snuifje Small Faces. En huisfavoriet 'Part of the Queue' is Noel op z'n best: goeie melodie, goeie break, originele vondsten (een echo van The Stranglers' 'Golden Brown') en een grillig ritme, alweer courtesy of Beatles seed.

Iedereen denkt dat The Chief een arrogante dictator is, maar in werkelijkheid is Noel een halfzacht ei dat gelooft in democratie. En dat is een dwaling. Het is godgeklaagd dat iemand die perfecte rockhits als 'Live Forever' schreef om de lieve vrede z'n gitarist en bassist en broer toestaat óók wat huisvlijt te leveren. Al moet gezegd dat Liam er toch wat van bakt: 'The Meaning of Soul' is een goeie, primitieve rocker, 'Guess God Thinks I'm Abel' had een outtake van 'What's the Story' kunnen zijn, en 'Love Like a Bomb' is ook meer dan behoorlijk.

Wat Gem Archer en Andy Bell het repetitiekot hebben binnengesmokkeld is nooit benedenmaats, maar je wou toch dat Noel zich wat meer had uitgesloofd in plaats van de sidemen in te schakelen. Gem levert de afsluiter, 'A Bell Will Ring', dat indrukwekkend geweest zou zijn als 'Revolver' nooit was gemaakt maar nu hooguit een degelijke Beatles-pastiche is. Alleen Bells licht psychedelische 'Keep the Dream Alive' beklijft (Gem: 'You could ride your scooter off a cliff with this one'); het is ook het enige nummer waarbij de productie van Dave Sardy een meerwaarde biedt. Godzijdank levert de Chief zelf nog een bisnummer, 'Let There Be Love', de zoveelste eruptie van de sentimentele schat die hij deep down inside is. Mooi, lieflijk, zomers en aanstekelijk: the fuckin' bollocks, zoals hij zelf zou zeggen. Het soort nummer dat je doet geloven dat de groep nog een toekomst heeft, en nog iets anders aankan dan pubrock met de volumeknop op elf.

Zelfs de grootste Oasis-hater moet toegeven dat de Gallaghers a) een hoogsteigen sound hebben ontwikkeld, b) een geweldige zanger hebben die ook op deze plaat weer superieur loeit 'as if I've got a twelve inch cock', c) minstens vijf klassiekers hebben geschreven, d) ons beter entertainment hebben geboden dan elke andere rockgroep van hun generatie (Liam: 'Come sit on my knee'. Noel: 'You're the fuckin' puppet, you sit on my knee!'), en e) als ze en forme zijn (of net níét) live behoorlijk indrukwekkend zijn. Maar het Be Here Now-gevoel is weg. Oasis is nu al de nieuwe Stones: een jukebox waarvan je tijdens optredens de afstandsbediening zou willen buitmaken, zodat je kan doorzappen naar de oude nummers als weer 'ns de intro van een nieuwe sof weerklinkt. Er staat geen enkel slécht nummer op 'Don't Believe the Truth', maar ook niks wat kan tippen aan de klassiekers waardoor we hun arrogantie altijd door de vingers hebben gezien. Hopelijk spelen ze op 4 juni in de (uitverkochte) AB veel oude nummers.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234