Review: Omar Souleyman op Pukkelpop 2014 (Castello)

Iets meegemaakt in de Castello, maar niet helemaal zeker wát precies. Eén ding weten we: we willen het nóg eens ondergaan.

Omar Souleyman is een Syrische superster die jarenlang elk trouwfeest van vader- en buurland heeft opgeluisterd, vervolgens de oversteek maakte naar de rest van de wereld en daarbij eigenlijk heel weinig aan zijn (voor Westerse ogen en oren nogal exotische) act heeft veranderd. Exotisch, en tegelijk ook extreem minimal.

Veel bewegen doet Souleyman niet op een podium. Hij slentert al zingend gemoedelijk (nee: stoïcijns) van links naar rechts, en spreidt de armen meermaals per minuut om zijn dankbaarheid te tonen. Dankbaarheid om zoveel ongefilterde waardering die het Pukkel-publiek toonde voor zijn dik met eurodance ingesmeerde dabke. Voor, tijdens en na hoorde je het massaal opgedaagde publiek minutenlang ‘OMAR! OMAR! OMAR!’ scanderen. Er werd gecrowdsurft tijdens onder meer ‘Wenu Wenu’. Eén enthousiaste fan liet de wereld (met Omar in het bijzonder) haar tepels bewonderen. En zoveel als daarnet werd er de voorbije dagen nooit in de Castello gedanst.

We spreken trouwens over een Castello-tent die tot de reet gevuld was met nieuwsgierigen en feestgangers, en waar de temperaturen voor het eerst dit weekend hoog opliepen. Omar Souleyman was: een in eerlijk zweet gedrenkte fuif. Een heel contingent van het publiek kwam – om Omar te laten zien dat ze voorbereid waren – uitgedost in djellaba. Anderen hadden minder tijd gehad en kwamen gewoon met een keukenhanddoek rond hun slapen gebonden: all good.

Een Souleyman-show is, zo op het eerste gezicht, weinig meer dan een discobar plus een rare vent vooraan op het podium. En rare venten zijn lachen. Maar: het werkt. En Souleyman is nu ook niet zomaar een rare vent. Souleyman-raar is een subgenre op zich. In een ander leven was hij buitenwipper in een shisha-bar. Het is nu dit geworden. Het is een roeping, of het is niets.

We hebben ‘m vorige november nog gesproken, in Londen, en uit die ontmoeting bleek haarfijn dat Souleyman geen uil is – hij wéét welke reacties hij oproept, en om welke redenen. Maar een carnavalsact is het ook niet: als hij zijn vuist op het hart laat rusten, om te zeggen dat hij gepakt is door onze aanwezigheid, dan meent hij dat. En wat soms een beetje als trasherige eurodance klinkt, is in wezen een fantastische blend van allemaal precies de juiste ingrediënten die samen maar één doel hebben: het feestje aanzwengelen. Je voelt en waardeert de muziek van Omar misschien niet noodzakelijk in het hoofd, misschien niet eens in het hart – maar in de buik komt het aan.

Ook op en top professionals; Omar en zijn dj/begeleider op Korg. Je ziet ze tussen twee songs naar elkaar kijken met een blik en een korte knik die zegt: ‘Hoe lang moeten we nog? Tien minuten? Kom, we lappen er nog twee bommen tegenaan.’ De demografische spreiding in de Castello was overigens de grootste die we dit weekend al op Pukkelpop zagen. Hipsters. Heelder gezinnen met kleine kinderen. Hollanders. Ander zat volk. Geïnteresseerd op een briloor knabbelende musicologen. Omar Souleyman is er voor iedereen.

Omar was fantastisch.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234