null Beeld

Review: Open Range

Spreek de naam Kevin Costner uit en in talloze huiskamers stijgt een orkaan van hoongelach op. Kevin Costner, is dat niet die megalomane regisseur van 'Waterworld'? Die arrogante eikel die zichzelf onsterfelijk belachelijk maakte met het hilarische p...

Erik Stockman

Spreek de naam Kevin Costner uit en in talloze huiskamers stijgt een orkaan van hoongelach op. Kevin Costner, is dat niet die megalomane regisseur van 'Waterworld'? Die arrogante eikel die zichzelf onsterfelijk belachelijk maakte met het hilarische paardenpost-epos 'The Postman'? Die sentimentele huilebalk die nu al zes jaar lang met de krop in de keel beweert dat hij samen met Lady Diana een vervolg op 'The Bodyguard' ging maken? Costner is de voorbije tien jaar - vooral door de Amerikanen - bespuwd, geschopt, en geslagen (níet door ons: sinds 'Fandango' kan de man in onze ogen niks meer verkeerd doen), maar hij liet het niet aan zijn hart komen, heeft zich weer in het zadel gehesen, en slaat nu heel mooi terug met een eigenzinnige, bevreemdende, zinderend trage, magnifiek in beeld gezette western, 'Open Range'. Costner (die niet alleen regisseerde maar ook één van de hoofdrollen vertolkt) en Robert Duvall - allebei uitstekend - vertolken twee doorgewinterde veedrijvers die het dik tegen hun wil aan de stok krijgen met een laag-bij-de-grondse grootgrondbezitter (Michael Gambon) die de prairie wil inperken met prikkeldraad. De eerste zeventig minuten van 'Open Range' zijn ongeveer even leeg als de weidse vlaktes waarin de cowboys zich ophouden - het eerste schot valt pas na een dik uur - maar onderhuids voel je meteen dat er iets zit aan te komen, dat het er vroeg of laat ongelooflijk zal gaan stuiven - het eerste uur van 'Open Range' is als een dubbelloops dat heel traag wordt geladen, dichtgeklapt, en tergend langzaam op het doel wordt gericht. Intussen horen en zien we talrijke echo's van Eastwoods 'Unforgiven' - de regen, de duisternis - maar dat neemt niet weg dat 'Open Range' eigen kwaliteiten heeft. Hoewel de minuten soms erg traag voorbij schijnen te tikken, stuurt Costner zijn film heel kalm maar onhoudbaar in de richting van de onvermijdelijke shoot-out (Costner: 'Men are gonna get killed today. And I'm gonna kill 'em'), en geloof ons, - dit is er één die u finaal uit uw stoeltje zal knallen. Costners shoot-out is noch een oogstrelend John Woo-ballet, noch een Sergio Leone-achtige pavane, maar een oorverdovende audiovisuele fragmentatiebom (wedden dat Costner zich op de set zat te verbeelden dat hij zijn criticasters overhoop zat te knallen?) die uiteindelijk uitmondt in - en dit is precies wat 'Open Range' boven de doorsnee western doet uitstijgen - een mooie morele bespiegeling rond Geweld en Rechtvaardigheid. Die melige ontknoping met Annette Bening is natuurlijk compleet overbodig (die moest erbij om de Costner-fanclub te behagen), maar ons kon het niet meer donderen, Costners kogels hadden allang doel getroffen. 'Open Range' is de wonderlijkste western sinds 'Unforgiven'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234