Review: Orenda Fink - Invisible Ones

Wij hebben de mooiste job ter wereld: niet alleen hoeven wij al die dure concerttickets niet te betalen en krijgen we de op deze pagina's besproken plaatjes helemaal gratis (en dan zwijgen we nog over de niet besproken plaatjes!), er wordt ons ook ge...

Wij hebben de mooiste job ter wereld: niet alleen hoeven wij al die dure concerttickets niet te betalen en krijgen we de op deze pagina's besproken plaatjes helemaal gratis (en dan zwijgen we nog over de niet besproken plaatjes!), er wordt ons ook geregeld een uiterst humoristische lap tekst onder de neus geschoven. In vaktermen heet dat 'een bio', en ter illustratie citeren wij de volgende passage: 'Orenda Fink's debut solo album relates a human journey from inward to outward, crossing boundaries of self and culture to find reconciliation with guilt, betrayal, tragedy, and regret.'

U bent er nog? Dat we 'Invisible Ones' daarna niét verticaal geklasseerd hebben is geen teken van masochisme; we herinnerden ons gewoon bijtijds dat die Orenda Fink de helft is van het onderschatte duo Azure Ray (de andere, Maria Taylor, heeft eerder dit jaar een mooie soloplaat uitgebracht, '11:11'), en dat ze ooit nog het podium gedeeld heeft met Bright Eyes. Blij dat we zo'n gietijzeren geheugen hebben, want op 'Invisible Ones' staan tien tintelende songs: vijfendertig minuten dromerige maar nooit zweverige muziek, gedomineerd door Finks aan Kate Bush en Tori Amos herinnerende stem. Opvallend: weinig gitaren - de van vitaliteit vibrerende rocksong 'Bloodline', u misschien bekend uit Arriba!, is niet representatief. De titelsong glijdt op een pianopartij die schaamteloos gejat is bij The Black Heart Procession, maar what the heck: het is een liedje om door een ringetje te halen. In het pizzicato 'Blind Asylum' laat Fink zich alleen begeleiden door het Magnolia String Quartet, en 'The Miracle Worker' klinkt als Madonna in een meditatieve bui. Centraal op de cd staan twee voodoosongs met Afro-Haïtiaanse percussie en een haast gospelachtige samenzang tussen Fink en enkele sirenen van La Troupe Macandal: luister en smelt.

En hoe zit dat dan met die schuld, dat verraad en die spijt? Wie de teksten aan een close reading onderwerpt, vindt er wel wat spoortjes van terug, al verschuilt Fink zich iets te makkelijk achter religieuze beeldspraak (in 'No Evolution': 'It was the year of the flood / it was the hand of god / the strength of a monsoon / a revolution', zou ze dat nu nog durven zingen?). Jammer, want als ze wél duidelijk is, kan ze behoorlijk ferm uit de hoek komen. Zo rekent ze in 'The Dirty South' - de tweede rocksong op de plaat - genadeloos af met de mentaliteit in het diepe Zuiden van de States, en legt ze in 'Invisible Ones' een hypocriete priester over de knie.

Orenda Fink: tatoeëer het in spiegelschrift op uw voorhoofd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234