null Beeld

Review: Palma Violets - 180

Het allerbeste aan rock-‘n-roll? Dat het allang dood en begraven is. Dus hoeven jonge groepjes geen enkele moeite meer te doen om het besje te reanimeren. Kunnen ze zich tenminste bezighouden met dat waar het écht om draait in hun nobele métier: liedjes uit hun mouw schudden, lanterfanten, feestjes bouwen, rondhangen, balletjes trappen, gitaar spelen, schouders ophalen, tooghangen, nog wat liedjes uit hun mouw schudden en weer de schouders ophalen.

Katia Vlerick

Palma Violets is een dwaze groepsnaam verzonnen door vier balorige Londense gasten: Sam Fryer (zang, gitaar), Chilli Jesson (zang, bas), Pete Mayhew (keyboards) en Will Doyle (drums). En ja, ze vragen om problemen.

Niet omdat ze de nieuwste hypegroep van over het Kanaal zijn (et alors?), maar omdat ze het aandurven een Chilli in de rangen te hebben. Iets wat eigenlijk alleen schrijver Elmore Leonards ‘Get Shorty’ mag: er bestaan weinig coolere personages dan Chili Palmer - John Travolta vertolkt hem in de verfilming.

Verzachtende omstandigheid nummer één: Chilli Jesson is de auteur van ‘Best of Friends’ en schreef daarmee hét lijflied voor male chauvinist nice guys. Pluim nummer twee: het geluid van ‘180’ is echt ráák, met dank aan Steve Mackey, u wellicht bekend als bassist bij Pulp/Jarvis Cocker, maar ook de clevere producer van ‘Galang’, lang geleden de heerlijk rammelende doorbraaksingle van M.I.A., en ‘Kiss With a Fist’, in een meer nabij verleden de heerlijk rammelende doorbraaksingle van Florence and the Machine.

Let op: de single ‘Best of Friends’, zowat de meest delicieus rammelende gitaarsingle die we hoorden sinds ‘Can’t Stand Me Now’ van The Libertines van een kleine tien jaar geleden, werd opgenomen door Rory Atwell (Test Icicles). Maar ook de – dus door Mackey opgenomen – rest van ‘180’ klinkt exquis ongehoorzaam en toch net strak genoeg: zo hoor je in de intro van ‘All The Garden Birds’ iemand héél ver weg ‘hey!’ roepen, kronkelt een gitaartje zich frivool rond een warme live-zanglijn in ‘Last of the Summer Wine’ en duelleert in ‘I Found Love’ een Farfisa-orgeltje met geblèrde ‘lalalala’s’ van de twee frontmannen Jesson en Fryer.

Jazeker, het broederlijke geschreeuw van de frontmannen (con brio in ‘Johnny Bagga Donuts’) herinnert onvermijdelijk aan The Libertines. Maar de vertederende clochard-charme van de Libs en ook The Pogues ontbreekt bij Palma Violets nadrukkelijk, wat niet wil zeggen dat ze geen romantiek te bieden hebben: ’t is er meer één van de jongensachtige soort.

Zo kun je de ballad ‘Step Up For The Cool Cats’ op een fluwelen kussentje spelden naast ‘All In White’ van The Vaccines. Je hoort echo’s van The Who in ‘Tom the Drum’ (de openingsriff is de gejetlagde versie van die van ‘My Generation’) en ‘Rattlesnake Highway’ is barokke woestijnblues die Birthday Party en Gun Club lang geleden al hebben uitgevonden.

'180’ is niks nieuws, zet nergens stappen voorwaarts en biedt geen grootse experimenten. Wel is het lang geleden dat we nog eens een gitaarplaat hoorden met potente meezingers waar de joie de vivre, onnozelheid en swagger werkelijk uitgutsen; bovendien hoorbaar gemaakt door een ouderwetse bende.

Onze favoriet is ‘Chicken Dippers’: sterke song, pakkende strofes en een door een echte gang gebruld refrein ‘You make me feel like I’m the only one’. It’s only rock-'n-roll, but I enzoverder, enzovoorts.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234