null Beeld

Review: Patti Scialfa - 23rd Street Lullaby

De popminnende meiden onder u hebben er vast al eens van gedroomd Patti Scialfa te zijn: de sponde delen met The Boss, elke morgen zijn verse houthakkershemd klaarleggen, en om de zoveel jaar de hort op met The E-Street Band, tot nader order één va...

De popminnende meiden onder u hebben er vast al eens van gedroomd Patti Scialfa te zijn: de sponde delen met The Boss, elke morgen zijn verse houthakkershemd klaarleggen, en om de zoveel jaar de hort op met The E-Street Band, tot nader order één van de beste begeleidingsgroepen ter wereld - de beste, als je Crazy Horse even niet meetelt. Scialfa zelf hoeft er niet meer van te dromen, en zij wil ook weleens iets anders: een rit in de Tour winnen, bijvoorbeeld, of, misschien iets meer voor de hand liggend: zélf eens een plaatje maken. Ze deed het al eens in 1993, met het volgens onze popencyclopedie niet onverdienstelijke 'Rumble Doll', en nu doet ze het opnieuw met het van voor naar achter zélf gecomponeerde '23rd Street Lullaby'. En met een schare keurmuzikanten: manlief speelt mee op drie nummers, E Street Band-gitarist Nils Lofgren voorziet zes nummers van allerhande gitaren, en Marc Ribot wisselt hem af.

Er zit een verhaal achter '23rd Street Lullaby', een prequel als het ware, over de tijd dat ze als prille twintiger aan de bak probeerde te komen in New York, eerst als busker, later in bars, tot ze in 1984, na backing duties bij onder meer The Rolling Stones en Southside Johnny & The Asbury Jukes, door Springsteen verzocht werd mee te gaan op de 'Born in the USA'-wereldtournee. Het resultaat is weerom niet onverdienstelijk, en andermaal ook niets méér: geen grote klasse, geen met de blote handen uit eigen ziel gescheurde kommer en kwel, wel een ouderwets ambachtelijk plaatje dat een klein uur lang rustig voortkabbelt, en dan plots gedaan is. Er gebeurt veel te weinig om van echte hoogte- of dieptepunten te kunnen spreken (al is het al te nadrukkelijk van melancholie zwangere, zowaar aan The Corrs verwante 'You Can't Go Back' wél een absolute stinker), maar een speciale vermelding hier en daar kan er wel af: voor 'Rose' bijvoorbeeld, van aanstekelijke samenzang voorzien; voor de lekker nonchalante boogie van 'City Boys', of voor 'Stumbling to Bethlehem', dat qua lyriek wel erg schatplichtig is aan het werk van haar man, maar hier in de woonkamer toch op goedkeurend gemompel kon rekenen. Stelt u zich daar echter vooral niet te veel bij voor: '23rd Street Lullaby' is even rimpelloos als een van Botox vergeven starletsmoeltje, en nu ook weer niet zóveel mooier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234