null Beeld

Review: Paul Auster - Brooklyn dwaasheid

Sinds 9/11 is er aan het New Yorkse firmament iets meer plaats voor sterren, en dat geldt voor schrijvers net zo goed: Paul Auster, in de jaren tachtig en negentig nog 'Kafka op sneakers' genoemd, moet tegenwoordig wedijveren met het beangstigende ta...

Sinds 9/11 is er aan het New Yorkse firmament iets meer plaats voor sterren, en dat geldt voor schrijvers net zo goed: Paul Auster, in de jaren tachtig en negentig nog 'Kafka op sneakers' genoemd, moet tegenwoordig wedijveren met het beangstigende talent van Jonathan Safran Foer ('Extreem luid en ongelofelijk dichtbij'), en krijgt in zijn eigen borough Brooklyn stevige concurrentie van Jonathan Lethem ('De burcht van eenzaamheid'). Aangezien de auteur van onder meer de 'New York Trilogy' en 'Orakelnacht' zijn jongste worp eerst in het Nederlands laat verschijnen, kan het Dietsche volk nu al, maanden voor het thuispubliek, lezen of Auster nog iets te vertellen heeft. En wat blijkt? Na de - weliswaar erg vlotte - lectuur van bijna driehonderd pagina's vol liefdes & levenspijnen blijkt dat de 'wereldprimeur' amper meer is dan business as usual.

Laat ik eens een fantastische openingszin schrijven, moet de auteur gedacht hebben - anders was hij 'Brooklyn dwaasheid' (De Arbeiderspers) niet begonnen met het statement: 'Ik was op zoek naar een plek om rustig dood te gaan.' Aan het woord is Nathan Glass, een uitgebluste verkoper van levensverzekeringen die lijdt aan longkanker. Eén van zijn vele zwakke plekken is zijn lichte verliefdheid op Marina, een Porto Ricaanse dienster in een restaurant waarvan de naam zowel de ambities als het sentiment van zijn bedenker verraadt: het laat zich meteen raden dat de Cosmic Diner later in het boek het toneel zal worden voor een gewelddadige uitbarsting van Marina's jaloerse vriend. Een halsketting, Nathans clandestiene cadeau aan haar, moet er bij die gelegenheid op de volgende wijze aan geloven: 'Enkele steentjes glipten eraf en stuiterden op het formica tafelblad, andere kwamen in zijn handpalm terecht en terwijl hij opstond en wilde vertrekken, smeet hij ze in mijn gezicht.'

Het grootste probleem van 'Brooklyn dwaasheid' is zeker niet dat Auster geen sterke zinnen meer zou kunnen schrijven, wel dat hij steeds minder lijkt te weten waarover die zinnen zouden moeten gáán. De roman wordt grotendeels ingenomen door een bij momenten behoorlijk onwaarschijnlijke plot: samen met twee andere verlopen figuren probeert Nathan het leven nog enige zin te geven met behulp van behoeftige kleine meisjes, kunstvervalsingen en literaire citaten. Dat zou op zich voldoende moeten zijn voor een beresterke roman, maar Austers ietwat routineuze behandeling van de eeuwige thema's – die ook al net iets te vaak zijn thema's zijn geweest - overtuigt maar half. Strikt genomen is de lectuur van 'Brooklyn dwaasheid' geen tijdverlies, maar er komen tegenwoordig straffere teksten uit de hoofdstad van de wereld.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234