null Beeld

Review: Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard

Onthutsende vaststelling: toen wij in de aanloop naar deze recensie door onze verzameling Paul McCartney-vinylplaten en -cd's wilden struinen - we hadden op een stapeltje gerekend - bleken alleen nog 'Band on the Run' en 'Flowers in the Dirt' hun ple...

Onthutsende vaststelling: toen wij in de aanloop naar deze recensie door onze verzameling Paul McCartney-vinylplaten en -cd's wilden struinen - we hadden op een stapeltje gerekend - bleken alleen nog 'Band on the Run' en 'Flowers in the Dirt' hun plek te hebben behouden. De rest van het Macca-oeuvre is in onverdachte tijden blijkbaar stoemelings richting kerkers, kelders, zolders en andere krochten van le Château P. verhuisd. Rats uit het oog verloren! Om maar te zeggen: wij zijn altijd wel onder de indruk geweest van 's mans solowerk na The Beatles, maar nooit lang.

Ook de songs op 'Chaos and Creation in the Backyard' (de titel komt uit het openingsnummer 'Fine Line') lijken de eerste paar keren nauwelijks meer dan gefileerde, van graten ontdane pop-voor-kaderleden - de bordeauxrode slipcase kleurt ongetwijfeld beeldig bij een design bijzettafeltje! - maar zie, na een paar beluisteringen komt de ommeslag en moeten wij toegeven: gewéldige popplaat! De uitgelaten, zotte flapuit-Britpop van pakweg onze chouchous Kaiser Chiefs it ain't, en de kans dat de inmiddels 63-jarige McCartney ooit nog op de Skate Stage van Pukkelpop zal opduiken, mag klein worden geacht, maar dat wij - en bij uitbreiding alle andere Humo-lezers met een onbevooroordeelde, goede smaak - nog vaak naar het schijfje zullen teruggrijpen, da's wél zeker.

En wel hierom: met de hulp van Radiohead-rechterhand Nigel Godrich heeft Paul McCartney voor een héldere sound gekozen - de klank is geweldig - en dat doet zijn doorwrochte popsongs alle eer aan. 'Chaos and Creation' staat tjokvol volwassen, lekkere en doordachte popmuziek, breed maar vernuftig gearrangeerd. De eerste keren vloekt dat (lekker én doordacht?), maar als de songs zich eenmaal vastgehaakt hebben, is er geen ontsnappen meer aan. En vreemd: de twee nummers waarin McCartney muzikale hulp van buitenaf krijgt ('At the Mercy', 'A Certain Softness') vinden wij toevallig de minste! Op de elf andere songs (plus de woeste, titelloze hidden instrumental) speelt hij alle instrumenten zelf: van een venijnige streep gitaar tot melodica of tubular bells, en alles ertussenin. Alleen een verdwaalde duduk-speler (in het heerlijke 'Jenny Wren') en de strijkers van het Millennia Ensemble (in een handvol nummers) of The Los Angeles Music Players (in het indrukwekkende 'Riding to Vanity Fair') leveren verder nog assistentie.

De liedjes dan. Het zal wel niet voor niks zijn dat op de cover van het cd-boekje een zwart-witfoto van de jonge McCartney is afgedrukt - hij zit met een gitaar onder een overladen wasdraad in de ouderlijke backyard - want zo Beatlesiaans als op 'Chaos and Creation' heeft hij in geen tijden meer geklonken. De látere Beatles, that is - die van de titelloze dubbele witte, 'Abbey Road' en 'Let It Be'. Het onweerstaanbare 'Jenny Wren' kan bijvoorbeeld zo naast 'Blackbird' uit 'The White Album' staan. Dat McCartney nog altijd fors kan rocken, bewijst hij met panache in het openingsnummer (die hamerende piano!) en in 'Promise to You Girl', dat heel even de verkeerde kant dreigt uit te gaan - die van 'Bohemian Rhapsody' - maar meteen daarna openklapt als een kleurrijk feestvuurwerk. Maar de échte hoogtepunten zijn het afsluitende 'Anyway' (een ballad die zijn geheimen tergend traag prijsgeeft, we moesten er aanvankelijk níks van hebben) en het statige 'Riding to Vanity Fair', blijkbaar geboren uit knetterende ruzies tussen Godrich en McCartney (zie het interview elders). Die spanning voel je ook in de gelaagde song. Meesterlijk! Charmant en speels is het landelijke 'English Tea', dat even twijfelt of het de klefheid van 'Our House' van Graham Nash achterna wil, maar finaal toch kiest voor de utter Britishness van Ray Davies en The Kinks.

Paul McCartney blijft een sentimentele pezewever ('Ik hou van John, en ik zal altijd van hem blijven houden,' komáán hé!), maar heeft met wél zijn beste plaat in decennia afgeleverd. 'Chaos and Creation' zal nooit naar een kelder verhuizen, no way.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234