null Beeld

Review: Paul McCartney op Pinkpop 2016

Straks speelt Paul McCartney op Rock Werchter een concert dat uw leven zal veranderen. Dat beweert tenminste Onze Man, die zondag op Pinkpop in Nederland al ging kijken, en zijn geluk niet op kon.

Jeroen Maris

'Het geluk bleef maar aanrollen, in onbeleefd grote dosissen'

Een prettige nervositeit had de hele dag over de Pinkpopwei gegolfd. Iedereen liep met koorts in de ogen. Die avond zou er immers een Beatle spelen – één van die vier jongens die popmuziek hotpants aandeden. Er was ook stoere lacherigheid. Hier merkte iemand op dat Paul McCartney een lookalike van Angela Merkel geworden is, daar durfde iemand te stellen dat ‘Obladi Oblada’ toch echt wel een kleuterschool van een song is, en ginds vroeg iemand zich af of de mythe niet getorpedeerd zou worden – zou McCartney het wel winnen van de herinnering? Maar toen werd het kwart voor tien, en klonk de magische formule die ‘A Hard Day’s Night’ heet. Verrukkelijke singalong was het, een paar paradijselijke minuten die je meteen deden beseffen: dit wordt Iets Bijzonders.


Bekijk 'Live and Let Die' op Pinkpop:

Er was veel Beatles, uiteraard, maar gelukkig weet McCartney dat hij met de Wings ook geen oninteressante etage van zijn backcatalogue gebouwd heeft. Nummers als ‘Let Me Roll It’, ‘Band on the Run’ en ‘Live and Let Die’ (inclusief vuurwerk) handelden in zoet geluk en zonnige euforie. McCartney straalde trouwens zelf ook niets dan joie de vivre uit: op het podium van Pinkpop stond een gelouterd man. Eentje die schik heeft in het leven, en elke ochtend zijn zegeningen telt.

Een man die z’n eigen geschiedenis kent, ook. ‘Here Today’ was een bloemetje voor John Lennon, ‘Something’ een bedankje aan George Harrison, en verder kregen ook George Martin en Nancy en Linda – zijn twee vrouwen – hun liedje. McCartney, met een hele sterke band, ritselde in totaal 33 nummers liefdevol uit hun cadeaupapier. ‘Can’t Buy Me Love’, ‘We Can Work It Out’, ‘Eleanor Rigby’, ‘Hey Jude’: prachtige fabeldieren zijn het, liedjes die nooit willen doodgaan, juwelen die schitteren aan een vrouwenhand.

En het is waar: McCartney was niet geweldig bij stem. Maar eigenlijk hinderde dat niet: met de charmante inschikkelijkheid waarmee je ook een grootvader vergeeft die gisteren te veel wijntjes heeft gedronken, tolereerde je de schorre stem van de Beatle. Dat was wat er zo fenomenaal was aan zondagavond: de door tienduizenden gedeelde wetenschap dat er niets mis zou gaan. Dat het geluk zou blijven aanrollen, in onbeleefd grote dosissen, 33 nummers lang. Heel even kreeg je leven een Instagramfilter.

Paul McCartney doceerde op Pinkpop een troostrijke levensles: geen betere pijnstiller dan popmuziek.


Het moment

‘Blackbird’, over de zwarte burgerrechtenbeweging in de sixties, was subtiel, tactiel en hoogst ontroerend.


Het publiek

Zal nog wéken obladi-obladaënd door het leven swingen.


Quote

‘Hallo Pinkpop! We maken er een feestje van!’ – yup, Macca had een lesje Nederlands gestudeerd.


Tweet


Bekijk 'Letting Go' op Pinkpop:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234