Review: Paul McCartney op Rock Werchter 2016

Een Beatle op Werchter. Een stukje geschiedenis. God moet een fan van de Beatles zijn, want het bleef de hele set kurkdroog. Ik vreesde dat Paul McCartney sinds zijn triomf in Parijs, na nog een volle maand touren, zonder stem zou zitten, maar dat viel geweldig mee. Goed, hij is de zeventig voorbij en af en toe klinkt z’n stem als een kaas met gaten, maar probeer maar eens tweeënenhalf uur lang die duizend hoge noten te halen. En, goed, hij maakte dezelfde grapjes als elke avond (‘This is for everyone who has a birthday today...or any other day of the year’ ; ‘That was the big wardrobe change of the evening’ (toen hij z’n jas uittrok); ‘I learned to speak English from your record: hello, goodbye’ (wat de Russische minister van defensie hem zei)…

Paul McCartney is op zijn hoge leeftijd nog competitief en weigert de zwakten van de oude dag uit te spelen. De stem wordt lager naarmate je ouder wordt, en een andere, luiere artiest had al lang de songs met de hoge noten al lang getransponeerd naar een lager register, zodat ze hetzelfde klinken maar gemakkelijker te zingen zijn. Maar hij waagt zich nog altijd aan ‘Maybe I’m amazed’ en ‘Live and let die’, met huizenhoge noten en krachtige uithalen, waarvan hij zich op z’n dertigste wellicht niet had ingebeeld dat hij ze veertig jaar later nog zou moeten halen. Elke volgende tournee wordt zo’n song een hogere te beklimmen berg.

De setlist overlopen is onbegonnen werk. Natuurlijk ging iedereen plat voor de Beatles: ‘Can’t buy me love’ en ‘Love me do’ – zo fris, zo aanstekelijk, zo simpel, zo onverwoestbaar. ‘For the benefit of Mr Kite’ van Sergeant Pepper’s. ‘Carry that weight’. ‘The End’. ‘A hard day’s night’. ‘Lady Madonna’. ‘Eleanor Rigby’. ‘We can work it out’ (met dat zinnetje dat ook nu de tijdgeest vat: ‘Life is short and there is no time for fussing and fighting my friend’).

Macca jamde een paar keer – bijna pervers dat iemand die in staat is om perfecte songs te schrijven z’n tijd vergooit aan een jam. De flard Jimi Hendrix werd vanavond ook opgedragen aan de pas overleden Scotty Moore, de gitarist van Elvis. En zoals elke avond zette de ooit hypercompetitieve McCartney ook z’n bloedbroeders in de bloemen: George Martin, George Harrison en John Lennon. Na ‘Something’ grapte hij ‘Dat was de favoriete Lennon & McCartney song van Frank Sinatra’ – een doordenkertje. McCartney gebruikte wel meer kurkdroge en sarcastische humor om boodschappen over te brengen, zoals toen hij ‘de beste geluidstechnici ter wereld’ bedankte, ‘especially during that last song’ – toen er plots feedback had weerklonken.

McCartney trok ook terecht van leer tegen het gebonk dat van het andere podium weerklonk. Als je drie podia hebt, is het bijna onvermijdelijk dat af en toe lawaai van het ene artiest de set van een andere verstoort, en in dat gevecht tussen stoorzenders wint natuurlijk de luidste. Maar akoestische ballads van een Beatle verstoren, waaronder een prachtig ‘Blackbird’, is toch een beetje heiligschennis. McCartney was er allesbehalve blij mee, maar maakte zich er vanaf met een grapje: ‘Ah, well, consider it a mash-up’.

‘Band on the run’ was een hoogtepunt, en ‘Live and let die’ was wat ze in de Amerikaanse showbizz een showstopper noemen. Na ‘Back in the USSR’ deed Macca alsof hij z’n iconische Hofner basgitaar in het publiek zou gooien. Vroeger kreeg je van Macca live ofwel ‘Let it be’ ofwel ‘Hey Jude’, vanavond kregen we ze allebei. En net zoals ‘Ob-la-di, ob-la-da’ werd ‘Hey Jude’ massaal meegebruld.

‘We moeten doorgaan,’ zei Macca in foutloos Nederlands. Maar iemand had het slecht voor hem vertaald, hij bedoelde ‘We moeten stoppen’, maar het klonk als ‘We spelen nog een hele tijd verder’. ‘Hi Hi Hi’ van Wings was leuk, maar ik had graag een handvol andere bissen gehoord.

Voor een dertiger zou dit een indrukwekkende set zijn geweest. Voor iemand die, ook al verft hij z’n haar, langzaam richting tachtig drijft, was het bijna miraculeus. ‘See you next time,’ zei hij. Ik zou nu stoppen in schoonheid. Want volgende keer zijn die gaten in de kaas nog groter. Niettemin: dank u, Paul McCartney voor alles. Dit was een workshop in hoe als ouwe zak drie generaties inpakken. Ik zie het de Kaiser Chiefs & Co op hun tachtigste niet doen.


En dit vond ù van Paul McCartney op Rock Werchter 2016:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234