null Beeld

Review: Paul McCartney - Wingspan

De pannenkoek van de pop! Een door jarenlang tofu eten tot bonenstaak verworden softie, op wiens tronie altijd een weke glimlach prijkt die lijkt aangebracht door Tattoo Bertje: dat is Paul McCartney.
De weduwnaar van Linda! Zijn nieuw lief heeft ma...

Marc Coenen

De pannenkoek van de pop! Een door jarenlang tofu eten tot bonenstaak verworden softie, op wiens tronie altijd een weke glimlach prijkt die lijkt aangebracht door Tattoo Bertje: dat is Paul McCartney.

De weduwnaar van Linda! Zijn nieuw lief heeft maar één been!

Zegt men. Men zegt zoveel.

In de popgeschiedenis heeft niemand zoveel modder over zich heen gekregen als Macca: na de split van de Fab Four maakte hij van zijn gezin zijn grootste carrrièreproject en dat werd 'm door de piranha's van de pers niet in dank afgenomen. 't Leidde ook tot enige hilarische momenten: er bestaat een tape waarop men La Linda mee hoort zingen - groot woord - op de concerten van Wings. Ik ken mensen die er een maagbreuk aan overgehouden hebben.

Dat hij zich ook bezig hield met het maken van onvergetelijke popsongs lijkt iedereen wel vergeten.

Op Wingspan staan 40 exempelen van 's mans kunnen en naast de stinkers die eenieder kent ('Listen to what the shitty man said', 'Pipes of barfing Peace', 'Silly bleedin'love songs', 'Mull of fucking Kintyre') staat hier zoveel moois op dat ik er een protrusie van de onderkaak aan heb overgehouden. Mijn tandarts is er nu op aan doctoreren.

10 jaar Wings (1970-1980) heeft de wereld, die om begrijpelijk trendy redenen altijd al John Lennon de leukste had gevonden, een lading pure popsongs waaruit bleek dat John Macca méér nodig had dan omgekeerd.

Ik daag iedereen uit om een betere lovesong te bedenken dan 'My Love', een Mozartiaans gearrangeerd juweel, of om harder te rocken dan 'Jet' of 'Hi hi hi'.

Hoongelach mag mijn deel zijn, maar ik vind op deze verzamel-cd parels die zich méér dan duikbootsgewijs hebben gevestigd in mijn buizen van Eustachius: 'Let Me Roll It' is pure intergalactische bliss, 'Maybe I'm Amazed' is een pianogedreven goudklomp met een gitaarsolo uit de duizenden en 'Coming up' is gewoon briljant. Toen Lennon dit hoorde wilde hij meteen zélf weer in de studio: I rest my bloody case.

De mens is ook een zeer onderschat bassist: 't is de koning van het understatement, functioneel maar sexy as hell, met een groove die Prince 'm benijdt.

McCartney kan ook van een niemandalletje iets beklijvends maken: 'Let Me In' is nauwelijks méér dan een kinderrijmpje, 'Uncle Albert' is psychedelischer dan het beste van Pink Floyd - cabaret met een onweerstaanbaar refrein - 'With a Little Luck' is in al zijn onozelheid een prima lied en 'No More Lonely Nights' is de sleper waar Elton John zijn hele leven al vruchteloos op zoek naar is.

'Wingspan' is een dubbelaar waar minstens één cd uit te distilleren valt die er zal staan tot het einde der tijden. 'Helen Wheels', het ingewikkelde maar zeer to the pointe 'Back Seat of My Car', 'Bluebird' (een upgrade van 'Blackbird'), 'Venus and Mars/Rockshow', een bucolische wandeling met ingebouwde drietrapsversnelling -ja, ik verzin ze waar u bij staat-: ik laaf er mij aan als een hert aan koele waters.

Samengevat - want het is al laat en er moeten tomaten geplant - moeitelozer briljantie is niet te vinden. Kopen!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234