Review: Paul Simon - Graceland

Ik onderga een weldoend koortsaanvalletje tijdens het beluisteren van 'Graceland', de nieuwe Paul Simon. Me genoeglijk wentelend in die warme sentimenten, zet ik een oud spreekwoord naar mijn hand : 'Goede wijn in oude zakken,' mompel ik, in gedacht...

Ik onderga een weldoend koortsaanvalletje tijdens het beluisteren van 'Graceland', de nieuwe Paul Simon. Me genoeglijk wentelend in die warme sentimenten, zet ik een oud spreekwoord naar mijn hand : 'Goede wijn in oude zakken,' mompel ik, in gedachten hevig opkomend voor grote maar wat oudere talenten. Drie jaar geleden verscheen de vorige Paul Simon-elpee : 'Heart & Bones', de plaat als kunstwerk, zelfs al loop je er blindelings aan voorbij, toch voel je het stràlen. Op songs als 'Train in the distance', 'Rene and Georgette Magritte with their dog after the war', 'The late great Johnny Ace' en 'Song about the moon' zal de Tijd, die krasse ouwe, z'n kunstgebit stukbijten. En diamanten als 'Still crazy after all these years', 'Slip slidin' away', 'Duncan', 'Me and Julio', 'Kodachrome', 'American tune', 'Mother and child reunion', 'Love me like a rock' en '50 ways to leave your lover' zullen minder snel hun glans verliezen dan bijvoorbeeld U.

Als ik aan Paul Simon denk, denk ik tegelijk aan Woody Allen : getormenteerde jodenjongens in New York. Allen houdt het leven in bedwang met een grap en put allerlei genoegens uit zijn met sukses toegepaste misantropie. Het verweer van Paul Simon is weker : de wrijvingen tussen hem en het leven zijn van blijvende aard, maar behalve hoofdbrekens, echtscheidingen, druilerigheid en een natte blik, leveren ze prachtige liedjes op, wat vooral een troost is voor ons.

'Graceland' is een plaat over zachte misère : het leven dient Simon geen messteken toe, maar bezorgt hem de zeurderige pijn van een schaafwonde. Er is geen verzet, er is alleen een lucied soort berusting in 'Graceland' : je kunt het leven niet omkneden, je kunt het hoogstens beschrijven. En er poëtisch over zitten tobben.

In 1984 kreeg Paul Simon een bootleg te horen, wat hem warm liet lopen voor een nieuw geluid. Simon liet de muzikanten van 'Gumboots, accordion jive-hits vol. 2' opsporen, en verwerkte hun etnisch geluid feilloos in z'n nummers, of schreef samen met die muzikanten nieuwe songs. Dat betekent gelukkig niet dat Simon een etnische plaat gemaakt heeft, hij heeft alleen een bepaald muzikaal koloriet geleend. Het blijven Simon-songs zoals vanouds, maar thans in een ander decor geplaatst.

In het prachtige 'The boy in the bubble' (muziek van Paul Simon en Florere Motloheloa !) zuigt een Zuidafrikaanse accordeon, waardoor dit nummer naar een Amerikaanse verwant verwijst : cajun. Paul Simon legt de link door met Good Rockin' Dopsie and The Twisters, fameus balorkest uit Louisiana, de zydeco te dansen in 'That was mother' : wild, en met een schitterende sax van Johnny Hoyt. Het verband tussen Afrikaanse en Amerikaanse muziek wordt nog eens duidelijk gemaakt in de reis- en levensimpressie 'Graceland' : de gitaar van Chikapa 'Ray' Phiri (dé) en de pedal steel van Demola Adepoju zijn in Afrika opgegroeid, maar klinken tegelijk alsof ze van nature alles over country weten.

Behalve mooie muziek en de stemmen van de Everly Brothers bevat 'Graceland' ook pure poëzie : 'And she said losing love / is like a window in your heart / Everybody sees you're blown apart'. En wat dacht u van : 'People say she's crazy / She got diamonds on the soles of her shoes / Well that's the way to lose these walking blues'. 'Diamonds on the soles of her shoes' heeft voorts een close harmony-intro (Simon met Ladysmith Black Mambazo, jawel : dé) om lang bij stil te staan.
Een donkere tuil van mooie stemmen is ook 'Homeless', opnieuw met de vocale groep Ladysmith Black Mambazo (lead : Joseph Shabalala) : briljante Afrikaanse doo-wop. Zuivere stemmen schragen ook 'Under African skies', waarin Joseph Shambalaya geportretteerd wordt en Linda Ronstadt mag meezingen.

Meanwhile back in the States : Paul Simon gaat tussen de fantastische Los Lobos staan en beweert dat wij, nietelingen, geen sporen in de eeuwigheid kunnen achterlaten. Hij zingt 'It was the myth of fingerprints, that's why we must learn to live alone' : alles verstoft, alle vlees is als gras. 'All around the world of the myth of fingerprints' is alweer prachtig en ontroerend en alles wat we willen. 'You can call me Al', een single ingegeven door de midlifecrisis, zal wel nooit een hit worden, vrees ik, maar is niettemin schoonheid die warm in de buurt van reggae zoemt. Mocht u tegen enige tendresse bestand zijn, dan beveel ik u van harte 'Crazy love, part II' aan, en voorts wens ik u nog mede te delen dat Paul Simon geen slechte platen kàn maken. Met deze 'Graceland' is het hem nog maar eens niet gelukt. Zijn kost blijft kosjer, en ik laat me dit plaatje dus smaken. Moge het oo uw eetgewoonten grondig beïnvloeden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234