null Beeld

Review: Paul Weller - Illuminations

Een fijne collega heeft ooit gezegd: 'Paul Weller swingt zelfs als hij naar de pisbak loopt.' Waarmee hij bedoelde dat Weller nog nooit een écht slechte plaat heeft gemaakt: niet met The Jam, niet met The Style Council, niet solo. Vandaar dat wij gr...

Jürgen Beckers

Een fijne collega heeft ooit gezegd: 'Paul Weller swingt zelfs als hij naar de pisbak loopt.' Waarmee hij bedoelde dat Weller nog nooit een écht slechte plaat heeft gemaakt: niet met The Jam, niet met The Style Council, niet solo. Vandaar dat wij graag gingen zitten voor 'Illumination', zijn achtste en minst cynische plaat ever.

Weller is onlangs opnieuw vader geworden, en daar schijnt een mens milder van te worden. 'A Bullet for Everyone', met een gitaarsolo waarvan wij nu nog op onze benen staan te trillen, is de enige agressieve song op de plaat, al valt ook in opener 'Going Places' nog enige heroïek te bespeuren. 'I'm keeping my head up / And out of the sand / Way 'cross the rooftops / I'm gonna plan our escape'. Maar dat die escape na je veertigste stilaan een illusie wordt, daar legt Weller zich verder gewillig bij neer. In de plaats treedt een zweverigheid die wij nooit in hem vermoed hadden - zoals in 'Leafy Mysteries', niet toevallig het hoogtepunt van de plaat: 'I lie and wait / Wait for the breeze / To carry me'.

Ook van het hoogste niveau zijn 'It's Written in the Stars' (met een extreem cheeky maar tevens uiterst functionele blazers-sample), 'Who Brings Joy' (een ontroerende ballade aan zijn geliefde, of mag dat misschien niet meer?), de akoestische titelsong, en 'All Good Books', met backings van Carleen Anderson en Jocelyn Brown die ons weemoedig deden terugdenken aan de dagen dat Emmylou Harris en Linda Ronstadt (zie 'Harvest'!) nog in dienstverband werkten.

Kunnen wij dan niks slechts verzinnen over 'Illumination'? Toch wel. In een veel te milde bui heeft Weller enkele Beroemde Vrienden binnengelaten, en behalve Noel Gallagher en Gem Archer, respectievelijk koning en knecht bij Oasis, heeft niemand zijn manieren weten te houden. Noel en Gem blijven met bas, drums, en akoestische gitaar nederig op de achtergrond en laten De Meester kreunend zijn ding doen in 'One X One', de geilste song op de plaat. Maar Damon Minchella en Steve Cradock van Ocean Colour Scene maken 'Standing Out in the Universe' nog bombastischer dan het al was. En waarom Kelly Jones van Stereophonics niet alleen de tekst mocht leveren voor het onding 'Call me No. 5', maar het ook nog eens veel te patserig mocht komen inzingen, is ons een raadsel.

Besluit: zonder vrienden had Paul Weller een nog betere plaat gemaakt. Jammer? Wie zal het zeggen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234