null Beeld

Review: Paul Westerberg - Stereo

Uit lijfsbehoud - door jarenlang drankmisbruik begonnen er groepsleden te sterven - gooiden The Replacements in 1990 de handdoek in de ring en misten zo op een haar na de grunge en het loon naar werken. Hoogtepunten: de hattrick 'Let it Be' ('84), 'T...

Uit lijfsbehoud - door jarenlang drankmisbruik begonnen er groepsleden te sterven - gooiden The Replacements in 1990 de handdoek in de ring en misten zo op een haar na de grunge en het loon naar werken. Hoogtepunten: de hattrick 'Let it Be' ('84), 'Tim' ('85) en 'Pleased to Meet Me' ('87). Songschrijver Westerberg - nog steeds één van de mooiste stemmen in rock - trok solo ten strijde, schreef per plaat nog wel een handvol sterke songs, maar zag zich zonder zijn oude kompanen genoodzaakt ze in zielloze versies te presenteren.

Dat is niet anders op 'Mono', één helft van de dubbel-cd 'Stereo' (of gewoon een extra cd bij 'Stereo', helemaal duidelijk is het namelijk niet). Westerberg heeft weer elf behoorlijke songs bij elkaar geschreven en die in zeven haasten met enkele vrienden opgenomen. Het resultaat is zelden slecht, maar grijpt ook nooit naar de keel, ballen of andere weke lichaamsdelen. 'High Time' laat horen hoe een somber man klinkt als hij zich vrolijk maakt, en bij 'AAA' ('don't have Anything to say to Anyone Anymore') maakt een mens zich hooguit zorgen over Pauls toestand, maar that's it. The Replacements waren een groep. Paul Westerberg & Some Friends zijn dat in de verste verte niet.

'Stereo', cd nummer twee (of cd nummer één, wie zal het zeggen?), is een heel ander verhaal, en is volgens de hoesteksten het resultaat van twee jaar nachtelijke huisvlijt. Opgenomen in Westerbergs kelder, ondoordacht, ruw, met alleen stem en gitaar, en af een toe een enkeling met slaapproblemen in zonedekking. 'Na de opnames hebben we niet geprobeerd om datgene wat sommigen fouten zullen noemen weg te werken,' aldus Westerberg. 'Onprofessioneel? Ongetwijfeld. Echt? Ontegensprekellijk.'

'Stereo' rammelt aan alle kanten tegelijk, klinkt nergens afgewerkt en zit vol gaten, maar dat zorgt er net voor dat we voor het eerst sinds The Replacement nog eens recht in Westerbergs ziel kunnen kijken. Licht is er nog steeds niet, troost des te meer.

'Only Lie Worth Telling' is Westerberg op z'n tongue-in-cheekst. Grappig met weerhaken ('The only lie worth telling, is: 'I'm in love with you') en een machtig refrein. Het brugje is vintage-Replacements. In 'Got You Down' mogen Christopher Columbus, Rudolph Valentino en Harry Houdini de hoofdrollen verdelen, 'We May Be the Ones' haalt moeiteloos het niveau van Dylan ten tijde van 'Desire', en zelden hebben we iemand zo lekker vals horen zingen als Westerberg in 'Call that Gone?'.

Het stoort zelfs niet dat een prachtsong als 'Don't Want Never' voor zijn hoogtepunt wordt afgebroken omdat de band op was; dat 'No Place for You' van een ondermaats refrein is voorzien; dat 'Boring Enormous' zijn titel eer aandoet; en dat 'Let the Bad Times Roll' eigenlijk gewoon een Tom Petty-pastiche is. Wat telt is dat Westerberg eindelijk nog eens zijn oude niveau haalt. Dat hij daarvoor slapeloosheid en de eenzaamheid van de nacht nodig had, mag geen verrassing heten: uitzichtloosheid is altijd zijn grootste muze geweest. Of zoals hij het in 'Got You Down' zelf zegt: 'Like Christopher Columbus in a world that's flat'.


What the hell, Chokri, wat kosten één vliegticket, een warme maaltijd en een krat bier?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234